Muhammad ibn Falah
Муҳаммад ибн Фалаҳ (1400, Восит, Ироқ – 1461, Ҳовейзе, Эрон) – Ироқда туғилган илоҳиёт олими, шиа мазҳаби бўлмиш Мушаъшаъия асосчиси. Диний таълимни ал-Ҳиллаҳ шаҳрида олган ва у ерда ўзини Имом Али ва Маҳдийнинг ердаги вакили деб ҳисоблаган. Кейинчалик уни мусулмон жамоаси кофир деб атаган.
Унинг маънавий таълимотлари Қур’он услубида битилган „Калом ал-Маҳдий“ (Маҳдийнинг каломи) номли асарда жамланган. Еттинчи шиа имоми Мусо ал-Козимнинг авлоди эканлигига ишонилган. Вафотидан сўнг, ўғли Али ибн Муҳаммад Мушаъшаъия мазҳаб раҳбари лавозимини эгаллади ва бу билан сулола ворислигининг бошланишига асос солди.
Манбалар
 | Ислом шахсияти ҳақидаги уşбу мақола çаладир. Сиз уни бойитиб, ЗиёСферага ёрдам бериşингиз мумкин. |