Nikola Ivanov
Никола Иванов (булғорча: Никола Иванов) (1861-йил 2-март, Калофер – 1940-йил 10-сентябр, София) — болгар генерали, Болгария Князлиги мудофаа вазири .
| Никола Иванов | |
|---|---|
![]() | |
| Асл исми | Никола Иванов |
| Таваллуди |
1861-йил 2-март Калофер, Пловдив, Болгария |
| Вафоти |
1940-йил 10-сентябр София, Болгария |
| Фуқаролиги | Болгар |
| Хизматдаги йиллари | 1879-1913-йиллар |
| Унвони | Пиёда генерали |
| Жанг/уруш |
Рус-Турк уруши (1877-1878-йиллар) Серб-Болгар уруши
Биринчи Болқон уруши
Иккинчи Болқон уруши
|
| Хизмат қилган мамлакати | Болгария Князлиги |
Санкт-Петербургдаги бош штаб ҳарбий академиясининг биринчи битирувчисидан бири бўлиб, у рус-турк уруши (1877-1878-йиллар) пайтида кўнгилли сифатида жанг қилади. Кейин Иванов 1894-йил 10-майдан 1896-йил 29-ноябргача Болгар армиясининг бош қароргоҳи бошлиғи, кейинчалик 1896-йил 29-ноябрдан 1899-йил 30-январгача уруш вазири бўлади. Биринчи Болқон уруши пайтида Иванов Адрианополдаги муваффақиятли қамал қилишда Болгариянинг Иккинчи армиясини бошқаради. 4-июл куни унинг қўшини иккинчи Болқон уруши пайтида Килкис-Лачанас жангида мағлуб бўлади, бир ой ўтгач унинг қўшинлари иккинчи Болқон уруши якун топганида Кресна дараси жангида қарши турган грек қўшинини тўхтатишга муваффақ бўлади[1].
Биография
Никола Иванов 1861-йил 2-март куни Калофер шаҳрида туғилган. У Габрово шаҳридаги Априлов миллий ўрта мактабида, кейин эса Истанбулдаги Галасарай императорлик лицейида (1875-1877-йиллар) ўқиган. У рус-турк урушида (1877-1878-йиллар) кўнгилли сифатида иштирок этади. Урушдан кейин у Пловдивда қисқача вақт қолади, кейин 1878-йилда София ҳарбий мактабига ўқишга киради. 1879-йил 22-май куни у лейтенант даражасига кўтарилади. Шу йили у Шарқий Румелия милициясида кичик офицер сифатида тайинланади ва 1- ва 2 — Пловдив компаниясида хизмат қилади. 1881-йил 9-феврал куни у биринчи лейтенантга кўтарилади.
У Болгарияни бирлаштиришда иштирок этади. 1885-йил 9-сентябрда у капитан даражасига кўтарилади ва шу куни 4-сонли буйруқ билан Тарново-Сеймен гуруҳининг командири этиб тайинланади.
Серб-Болгария уруши
1885-йилда Серб-Болгария уруши пайтида у ғарбий гуруҳнинг марказий устун бошлиғи учун ишлаган. У 14-15-ноябр кунлари Пирот жангида иштирок этади.
Урушдан кейин 1886-йилда у Княз Александр Батенбергнинг флигел адютанти ва кейинчалик Мудофаа вазирлигининг қурилиш-ташқи бўлимининг бошлиғи этиб тайинланади. 1887-йил 1-апрел куни у маёр даражасига кўтарилади. 1888-йилда у 10-пиёда полкининг командири, 1889-йилда 4-бригада ва 1890-йилда 4-отлиқ полкининг штаб бошлиғи бўлади. 2-август куни у подполковник даражасига кўтарилади. Бундан кейин у армия бош штаби бошлиғининг (1891-1894-йиллар) ёрдамчиси ва кейинчалик бош штабнинг (1894-1896-йиллар) бошлиғи бўлади. 1895-йил 2-август куни у полковник лавозимини қўлга киритади. 1896-йил 17-ноябрдан 29-ноябргача у мудофаа вазирлигининг вақтинча раҳбари бўлган.
Никола Иванов Константин Стоилов (1896-1899-йиллар) ҳукумати мудофаа вазири бўлиб, 4-Преслав пиёда дивизиясини (1899-1903-йиллар) ва 2-Фракия пиёда дивизияси (1903-1907-йиллар) қўмондонлиги билан шуғулланади. 1900-йил 15-ноябр куни у генерал-маёрга кўтарилади. 1907-йилдан бошлаб у 2-ҳарбий инспексия минтақасининг бошлиғи этиб тайинланади.
Болгарияга келганининг 25 йиллигини нишонлаш учун, Цар Фердинанд 1912-йил 2-августда олти катта генерални генерал-лейтенант даражасига кўтаради ва Иванов улардан бири эди. Бу Учинчи Болгар қироллигида биринчи марта фаол офицерларга ушбу даражали унвон берилган эди[2].
Болқон урушлари
Биринчи Болқон уруши пайтида Никола Иванов 1912-йил сентябрдан 1913-йил июлгача Иккинчи армия қўмондони бўлган. У Адрианополни қамал қилиш ва қўлга олиш учун масъул эди.
1913-йилда Иккинчи Болқон уруши пайтида 2-армия бутун грек армиясига қарши жанглар олиб боради ва Килкис-Лаҳанас жангидан кейин орқага чекинишга мажбур бўлади ва кейинчалик Кресна дараси жангида грекларни тўхтатади ва атрофини ўраб олади. Иванов 1913-йил июл ойида 2-армия қўмондони бўлади ва 7-август куни сулҳни тўхтатгандан сўнг армиядан истеъфога чиқади.
Биринчи жаҳон уруши пайтида у захирада қолади. Ўша пайтда у оммавий шахс ва оммавий ахборот воситаси сифатида фаолият юритган. София захира ходимлари клубининг раиси этиб сайланади. 1936-йил 6-май куни у пиёда генераллигига кўтарилади.
Генерал Никола Иванов 1940-йил 10-сентябрда Софияда вафот этади.
Адабиётлар
- Иванов, Никола. Тҳе Балкан Wар 1912-1913 Волуме И. Софиа: Печатница на армейския воэнно-изследователски фонд, 1924.
- Иванов, Никола. Тҳе Балкан Wар 1912-1913 Волуме ИИ. Софиа: Печатница на армейския воэнно-изследователски фонд, 1925.
Мукофотлар
- Жасорат ордени, ИИ даражали иккинчи синф; ИВ синф
- И ва ИИ даражали Ст Александр ордени, бриллиантлар билан
- Ҳарбий мартаба ордени, биринчи даражали
- Стара Планина ордени, қилич билан 1-синф — 20 декабр 2012-йилда ўлимидан кейин тақдирланди
- Россиялик Авлиё Анна ордени, биринчи ва иккинчи синфдаги энг зўрлар
- Италия тожининг Италия ордени, Буюк рицар хочи
- Пруссия мулкини германиялик биринчи синф
- Франс-Иосифнинг Австрия-Венгрия ордени, 2-синф
- Меджидиэҳнинг Усмонлий ордени, 1-синф
- Усмоний ордени 2-синф
- Руминия давлати, Рухонийлар ордени, буюк мансабдор
- Сербиялик Таково Хоч ордени, 1-синф[3]
- Сербиялик Авлиё Сава ордени, 1-синф[3]
Кўрсаткичлар
Манбалар
- Ҳалл, Р.C.. Тҳе Балкан Wарс 1912-1913: Прелуде то тҳе Фирст Wорлд Wар, Wарфаре анд Ҳисторй. Тайлор & Франcис, 2002. ИСБН 978-1-134-58363-8.
- Недев, С., Командването на българската войска през войните за национално обединениэ, София, 1993, Воэнноиздателски комплекс „Св. Георги Победоносес“, с. 68-69
- Списаниэ Съвременна пехота, статия Генерал от пехотата Никола Иванов, София, октомври 1940, Изд. Пехотна инспексия, стр. 44, 45
- Ташев, Ташо (1999). Министрите на България 1879-1999. София: АИ „Проф. Марин Дринов“ / Изд. на МО. ИСБН 978-954-430-603-8ИСБН 978-954-430-603-8 / ИСБН 978-954-509-191-9
| Сиёсий идоралар | ||
|---|---|---|
| Ўтмишдоши: Рачо Петров |
Болгария Уруш вазири 1896–1899 |
Вориси: Стефан Паприков |
| Милитарй оффиcес | ||
| Ўтмишдоши: Рачо Петров |
Болгария бош штаб бошлиғи 1894–1896 |
Вориси: Стефан Паприков |
