Nikolay Nedobrovo
Николай Владимирович Неврово (1882-йил 13-сентябр, Раздолное мулки, Харков вилояти – 1919-йил 2-декабр, Ялта) – рус шоири, танқидчи, адабиёцҳунос, шоир. Николайнинг ижоди Анна Ахматовага катта таъсир кўрсатди[1].
| Николай Недоброво | |
|---|---|
| Файл:Недоброво.жпг | |
| Таваллуди |
1882-йил (1) 13-сентябр |
| Вафоти |
1919-йил 2-декабр Ялта |
| Ижод қилган тиллари | рус тили |
| Фуқаролиги |
 Россия империяси Россия империяси |
| Фаолият йиллари | 1913-1919 |
Биографияси
Николай Неврово Тамбов губернасидаги қадимий дворянлар оиласидан чиққан. Истеъфодаги гвардия ротмистри Владимир Дмитриевичнинг ўғли. Болалигини Курск вилоятида ўтказди, 1890-йилларнинг охирида оила Харковга кўчиб ўтди, у ерда Николай Нехволово Харков 3-гимназиясида ўқиди. Бу ерда унинг Б. В. Анреп билан дўстлиги бошланади.
Харков университетида икки курс ўқиганидан сўнг, Санкт-Петербургга кўчиб ўтди ва у ерда 1906-йилда Санкт-Петербург университетининг тарих ва филология факултетини (Александр Блок билан бир вақтда) тугатди. Шу билан бирга, рассомлар ва „Санъат олами“ танқидчилари билан танишди ва „Нутқ“ газетаси билан ҳамкорлик қила бошлади.
Биринчи рус инқилоби йилларида кадетлар партиясига аъзо бўлди; 1908-1916-йилларда Давлат Думасининг котибиятида хизмат қилди. 1915-йилдан бошлаб сил касаллигига чалинган; 1916-йилда даволаниш учун Кавказга жўнаб кетди ва касаллик муддатига таътил олди. Николай Сочида истиқомат қилди, у ердан дастлаб Кавказдаги Красная Поляна қишлоғига, кейин эса Ялтага кўчиб ўтди ва ўша ерда силдан вафот этди. 1919-йил 5-декабрда Ялтадаги Аут қабристонига дафн этилди[1].
Ижодий фаолияти
Шоир 1913-йилда сифатида дебют қилган. Ше’рлари ва насри („Ниқобдаги қалб“ номли қиссаси, 1914) „Рус фикри“, „Шимолий қайдлар“, „Музалар алманахи“да чоп этилган. Танқидчи ва санъат назариётчиси сифатида фаолият юритиб, Фёдор Тютчев ва Афанасий Фет ижоди ҳақида мақолалар эълон қилган. Унинг „Анна Ахматова“ номли мақоласини шоиранинг ўзи башоратли ва ўз ижоди ҳақида ёзилган барча асарлар орасида энг яхшиси деб баҳолаган[2].
Неврово ҳаётлигида бирорта ҳам китоб чиқаришга улгурмади. Вафотидан кейин „Юдиф“ шеърий трагедияси (1923) нашр этилган. Ҳеч қандай йўналишга мансуб бўлмаган, акмеизмга яқин Недобровонинг шеърий мероси фақатгина 1999-йилда нашр этилди[3].
Манбалар
- ↑ 1,0 1,1 Метрическоэ свидетелство // Казарин В. П., Новикова М. А. "„Не бойся; подойди…“
- ↑ М. Л. Гаспаров. Тиняновский сборник: Шестиэ Тиняновскиэ чтения. Тезиси докладов и материали для обсуждения / Отв. ред. М. О. Чудакова. Рига: Зинатне; М.: Импринт, 1992. С. 142—150
- ↑ .