Промптуарии Иcонум Инсигниорум биографиялар тўпламидан портрет (1553)

Нин (қадимги юнонча: Νίνος қадимги юнонча: Νίνος ёки Νῖνος) — қадимги юнон мифологияси[1] персонажи, Бобил подшоси, Ниневиянинг эпоними[2].

Белнинг ўғли, Геркулеснинг невараси[3]. Юнонларнинг қарашларига кўра, Осиё қиролларининг биринчиси ўз қўшнилари билан уруш олиб бора бошлаган ва уларни босиб олган[4]. Араблар билан иттифоқ тузиб, 17-йил давомида Ғарбий Осиёни босиб олди, Арманистон подшолари, Барзан ва Мидия қиролларини мағлуб этди ва ўлдирди. Кейин у икки миллионлик қўшин билан унинг пойтахти Бақтрани қамал қилиб, Бақтрия шоҳи Оксиартга қарши урушга боради. Хотини Семирамид томонидан ўлдирилган[5]. Жастиннинг сўзларига кўра, у табиий ўлим билан вафот этган. Ёки шаҳар қамал пайтида ўқдан ҳалок бўлган[6]. У Атурияда (Оссурия) Нин шаҳрига асос солган[7]. Белнинг ўғли Иброҳимнинг замондоши ҳисобланган[8]. 52-йил ҳукмронлик қилган[9]. Ктесиаснинг сўзларига кўра, милоддан аввалги 2189-йилда вафот этган. Троя урушининг замондоши Афлотуннинг фикрича, Троя унинг салтанатининг бир қисми эди[10]. Павлус Оросиус шундай ёзган эди: „Рим ташкил топишидан 1300-йил олдин, Оссурия шоҳи Нин Қизил денгизнинг жанубидан кўтарилиб, узоқ шимолдаги Понтус Эвксинни вайрон қилиб, босиб олади“, яъни Нин милоддан аввалги 2050-йилларда яшаган.

Унинг қабрида Пирам ва Фисбеа учрашадилар[11]. „Град Нина“ Фосилидларни эслатиб ўтади[12]. Қадимги тарихчиларнинг фикрича, Нин ва Бел ҳайкаллари Форс шоҳи[13] аравасига ўрнатилган.

Милоддан аввалги И-аср атрофида. "Нина ҳақида роман" деб номланган асарнинг қаҳрамонига айланди.

Идентификация қилиш уринишлари

Кефалиондан бошлаб (тахминан 120-йил) бир қанча тарихчилар Ниннинг рақиби бўлган Бақтрия подшоси Зардуштдан бошқа ҳеч ким эмас, балки Оксярт, деб ҳисоблашган.

Нин илк марта Клементинлар китобида Библиядаги Нимрод билан аниқланган. Муаллифнинг ёзишича, айнан у форсларга оловга сиғинишни ўргатган. Ибтидо 10 ибронийча матнининг кўплаб замонавий талқинларига кўра, Найнавога асос солган Куш ўғли Нимрўд эди; бошқа таржималар (масалан, Қирол Жеймс Инжил) тегишли Таврот оятига амал қилади, унда Ниневанинг асосчиси Сомнинг ўғли Асшур бўлгани айтилади.

Тарихийлик

Кўп сонли миххат ёзувларининг декодланиши замонавий ассурологларга Шумер, Аккад, Ассирия, Бобил ва Халдей тарихини аниқроқ қайта яратишга имкон беради. Нин номи Месопотамияда тузилган қиролларнинг кенг рўйхатида учрамайди ва Месопотамия адабиётида тилга олинмайди, шунинг учун Нин эллинистик даврнинг ихтироси бўлиб, унинг тасвирини яратишга маълумотлар таъсир қилган. Оссуриянинг бир ёки бир нечта ҳақиқатан ҳам мавжуд шоҳларининг ҳаёти, шунингдек Оссурия-Бобил мифологияси қаҳрамонлари ҳақида. Бундан ташқари, Библиядаги Нимрод Оссурия, Бобил, Аккад ёки Шумер адабиётида ҳам, шоҳлар рўйхатида ҳам қайд этилмаган ва у кўплаб олимлар томонидан яратилишига бир ёки бир нечта ҳақиқий таъсир кўрсатган хаёлий шахс деб ҳисобланади. шоҳлар, эҳтимол милоддан аввалги ХИИИ-асрда Ўрта Оссурия империясини бошқарган Тукулти -Нинурта И ёки Оссурия уруш худоси Нинурта. Оссурия маликаси Шаммурамат, аксинча, тарихий шахс: у милоддан аввалги 811-йилдан кейин Нео- Оссурия империясини беш йил олдин бошқарган, унинг ўғли Ададе-нирари ИИИ ва Шамши-Адад В нинг рафиқаси бўлган. Баъзи тадқиқотчиларнинг фикрига кўра, уни биринчи марта бундай улкан империянинг бошида аёл бўлгани сабабли эслаш мумкин эди. Бошқа бир фикрга кўра, Шаммурамат фақат Семирамиданинг исми ва унга ҳеч қандай алоқаси йўқ деб тахмин қилинар эди.

Манбалар

  1. ↑ Любкер Ф. Реалний словар классических древностей. М., 2001. В 3 т. Т.2. С.455
  2. ↑ Секст Юлий Африкан
  3. ↑ Геродот. История И.7. 
  4. ↑ Юстин. Эпитома Помпея Трога И 1, 4-5
  5. ↑ Гигин. Мифи 240; Элиан. Пёстриэ расскази ВИИ 1
  6. ↑ Орозий. История против язичников И 4, 2
  7. ↑ Страбон. География ХВИ 1, 2 (стр.737)
  8. ↑ Августин. О граде Божиэм ХВИИИ 2; Орозий. История против язичников И 1, 6
  9. ↑ Орозий. История против язичников ИИ 3, 1
  10. ↑ См. Платон. Закони ИИИ 685с
  11. ↑ Овидий. Метаморфози ИВ 88
  12. ↑ Фокилид, фр.4 Джентили-Прато
  13. ↑ Курсий Руф. История Александра Великого ИИИ 3, 16