Офиклеид (франсузча: опҳиcлéиде, юнонча: ὄφις „илон“ ва юнонча: κλείς „зулфин, калит“) — клаппенҳорнлар (клапанли бйгелҳорнлар[1]) оиласига мансуб мис пуфлама чолғу асбоби, ташқи томондан фаготга ўхшайди[2]. Ҳозир таомилдан чиққан[3].

Уни 1814-йилда парижлик Ж. И. Асте (Жан Ҳилаире Асте) патентлаган. Бу учи тор спиралсимон қайрилган, тақа шаклидаги конуссимон трубка бўлиб, учида чашкасимон муштуги бор.

Учта тизимда ишлаб чиқарилган: бас, алто (ҳар бири 3 октава) ва контрабас (2,5 октава)[4][3]. Энг машҳур бас офиклеид эди, аммо ХИХ асрнинг ўрталарида у туба билан алмашди; ҳозир баъзи Европа мамлакатлари (Франсия, Италия) ва Жанубий Америка мамлакатлари оркестрларида, асосан, ҳарбий пуфлама оркестрларда гоҳ-гоҳ ишлатилади.

Манбалар

  1. ↑ Краткий музикалний словар[сайт ишламайди]
  2. ↑ Музикалний словар[сайт ишламайди]
  3. ↑ 3,0 3,1 Музикалний словар[сайт ишламайди]
  4. ↑ Офиклеид — маълумот Катта совет энсиклопедиясидан олинди..

Адабиётлар

  • „Офиклеид“, Музыкальная энциклопедия. М.: Советская энциклопедия, 1978 — 136-бет.