Олга Александровна Санфирова (русча: Ольга Александровна Санфирова Санфирова 1917-йил 2-май 1944-йил 13-декабр) Иккинчи Жаҳон уруши пайтида 46-Таман гвардияси тунги бомбардимончи авиация полкида капитан ва эскадрон командири эди. У вафотидан кейин унвонга сазовор бўлди 1945-йил 23-февралда Совет Иттифоқи Қаҳрамони унвонига сазовор бўлган биринчи татар аёлига айланди.

Санфирова 1917-йил 2-май куни Волга татар ишчи оиласида дунёга келган. У Москвага, Коломнадаги учиш мактабига боришдан олдин Ўзбекистон ССРда ўрта мактабда ўқиган. Парвоз мактабини тугатгандан сўнг, у 1940-йилда Ғарбий Сибир фуқаро авиацияси дирексиясининг 78-эскадронининг учувчиларини тайёрлаш учун Татарск, Новосибирскга ўтишдан олдин Москвадаги Авиация бўлимида ишлаган. 1941-йил декабр ойида ҳарбий хизматга борган ва 1942-йилда Совет Иттифоқи Коммунистик партияси аъзосига айланди.[1][2]

Санфирова Марина Раскованинг ёрдами билан ҳаво кучларига қўшилди. У Энгелс ҳарбий авиация мактабида таҳсил олган ва 1942-йилда Батайск ҳарбий авиация мактабини тугатгандан сўнг, 588-Тунги бомбардимончилар полкига (немис рақиблари томонидан " Тунги жодугарлар „ лақабли) қўшилди, полк номи 1943-йил февралда 46-Таман гвардияси тунги бомбардимончи авиацияси деб ўзгартирилди.[1]

Энгелсда у командир сифатида машғулот парвози пайтида самолёт юқори кучланишли электр узатиш линияларига урилиб, самолётга зарар этказди. Энгелс трибунали уни ўн йиллик қамоқ жазосига ҳукм қилди, бироқ бу қарор кейинчалик ўзгартирилди ва ундан самолётга этказилган зарарни қоплаш учун тунги бомбардимончилар полкига қўшилиш сўралди[3][4].[1]

1943-йилда эскадрон командири унвонига эга бўлгунга қадар парвоз командирлигидан эскадрон командирининг ўринбосари мансабида иш юритди.

1943-йил 1-майда у ва Руфина Гашева учаётган Поликарпов По-2 немис қирувчиси томонидан Қримдаги совет чизиғи устида уриб туширилди, аммо иккаласи ҳам самолётни эвакуация қилгандан кейин омон қолишга муваффақ бўлишди ва икки кундан кейин қутқариб қолишди.[1]

1944-йил 13-декабрда Санфирова ва Гашева учган самолёт яна миналанган майдонда уриб туширилди. Улар вазнни тежаш учун[5][6]парашютларни олишмасди, лекин бу топшириқда улар билан парашютлар бор эди. Санфирова самолётдан эсон-омон парашютда сакради, бироқ қўниб минага босганида дарҳол ҳалок бўлди. У Беларусиянинг Гродно шаҳридаги оммавий қабрга дафн қилинди.[1] Гашева синовдан омон қолди ва полкга қайтганидан кейин жанговар парвозни давом эттирди.[1]

Уруш давомида у 630 та тунги жанговар топшириқларни бажариб, 875 соатлик парвозни амалга оширди, душман назорати остидаги ҳудудга 77 тонна бомба ташлади; омборни, иккита фашист взводини, бешта автомашинани, учта минорани ва иккита паромни йўқ қилиш, шунингдек, Совет қуруқлик қўшинларини 25 тонна озиқ-овқат ва ўқ-дорилар билан таъминласди.[1]

Мукофот ва унвонлар

Самарада унинг номи билан аталган кўча, шунингдек, Гродно ва Самарада у ўқиган Коломна авиация институтида унинг ҳайкаллари бор.[1]

Манбалар

  1. ↑ 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 1,7 Симонов & Чудинова 2017.
  2. ↑ Cоттам 1998.
  3. ↑ Ракоболская, Ирина. Нас называли ночными ведьмами : так воевал женский 46-й гвардейский полк ночных бомбардировщиков. Мосcоw: Университй оф Мосcоw Пресс, 2005 — 336-бет. ИСБН 5211050088. ОCЛC 68044852. 
  4. ↑ „В бой идет "Дунькин полк"“ (ру). Известия (2008-йил 7-май). Қаралди: 2018-йил 26-апрел.
  5. ↑ Совиэт Унион (эн), Мосcоw, 1985 — ив-бет. 
  6. ↑ Ноггле 1994.