Оммавий тарих (инглизча: публиc ҳисторй) — амалий ва назарий нуқтаи назардан тарихнинг ижтимоий соҳада мавжудлиги муаммоларига бағишланган нисбатан янги билим соҳаси.

Дмитрий Врубел . Диссидент, 1975 — йилда Тинчлик учун Нобел мукофоти совриндори А. Д. Сахаровнинг Берлин деворининг сақланиб қолган қисмларидан биридаги портрети (2009-йилда тикланган)). Шарқий томон галереяси, Берлин (Германия). Кўча санъатининг индивидуал асарлари жамоат тарихини ўрганиш об’экти бўлиши мумкин.

Таърифи

„Оммавий тарих“ атамаси тарихий билимларни академик тилдан жамоатчилик вакиллари, шу жумладан оммавий ахборот воситалари тилига таржима қилиш ва уни кенг омма учун мўлжалланган шаклларда (музейлар, санъат, хотира тадбирлари, хотира тадбирлари ва бошқалар) тақдим этишга қаратилган кенг кўламли амалиётларни ифодалайди. Жамоатчилик тарихи соҳасида, одатда, лекин ҳар доим эмас, тарих фанидан маълумотга эга бўлган мутахассислар ишлайди. Бундай фаолиятни профессионаллаштириш 70-йилларнинг ўрталарида Қўшма Штатлар ва Канадада бошланган.

Келиб чиқиши ва ривожланиши

Оммавий тарих нисбатан янги фан бўлиб, шу билан бирга ижтимоий ва илмий амалиётларда чуқур илдиз отган. Биринчиси, хусусан, тарихий жамиятларнинг фаолиятини номлаш мумкин (бу турдаги биринчи маҳаллий ташкилот, Москва Россия тарихи ва антикварлари жамияти, хусусан, 1804 - йилда ташкил этилган[1]); тарихий меросни сақлаш мақсадида фуқароларнинг ихтиёрий бирлашмалари (масалан, замонавий рус жамоат ҳаракати " Архнадзор "); ҳаваскор ва профессионал насабнома; хусусий ва давлат архивларини яратиш; тарихий фантастика ёзиш ва нашр этиш; оғзаки тарих; тарихий билимларни оммавий ахборот воситаларида акс эттиришнинг турли турлари. Оммавий тарихдан олдинги илмий амалиётлар қаторида, хусусан, музейшунослик ва архивларни номлашимиз мумкин.

АҚСҲ

Интизом сифатида оммавий тарих 1970 — йилларнинг ўрталарида Қўшма Штатларда шаклланган. Кўринишидан, бу бир нечта ҳолатларнинг комбинацияси билан боғлиқ эди. Биринчиси, олтмишинчи йилларда ўрта синфнинг ижтимоий-сиёсий фаоллигининг ўсиши ва бу фаолиятда иштирок этган тарихчиларнинг, сўнгра кенг жамоатчиликнинг биринчи навбатда ўша пайтда ҳукмрон бўлган тарихий ривоятнинг инқироз ҳолатидан хабардорлиги. академик ҳамжамиятдан оммавий майдонга олиб ташланганлиги сабабли, бундай ривоят сиёсий фаоллик учун юқори инструментал аҳамиятга эга[2]. Иккинчи ҳолат, хусусан, Гил Лиддингтон[3] таъкидланган Ғарбда 70-йилларнинг ўрталарида юзага келган иқтисодий инқироз билан боғлиқ бўлган профессионал тарихчилар учун меҳнат бозорининг қисқариши. Оммавий тарихнинг интизом сифатида пайдо бўлиши худди шу сабабга кўра Питер Новик томонидан айтилади, у жамоат тарихи „фақат университетлардан ташқарида амалга оширилганлиги билан бирлаштирилган“ амалиётлар тўпламидир, деб ҳисоблайди[4]. Учинчи ҳолат — етмишинчи йилларнинг охирига келиб, аҳоли томонидан тарихга қарши талабнинг кучайиши. Фақат шуни таъкидлаймизки, тарихчи Пер Нора Франсияга нисбатан худди шу ҳодисани қайд этиб, уни деҳқонлар турмуш тарзини якуний ҳалокатга олиб келади: "Социологлар ва тарихчилар таърифлаганидек, деҳқонларнинг охири аллақачон ўн беш йил эди; аммо энди бу тўсатдан деярли сезилиб қолди ва ампутация каби оғриқли бўлди: бу „хотира жамоаси“ нинг ҳақиқий якуни эди, деб ёзади Нора.

1976-йил кузида тарихчи Роберт Келли ташаббуси билан Санта-Барбарадаги Калифорния университети биринчи марта „жамоатчилик тарихи“ ихтисослиги бўйича бакалавриат талабаларини қабул қилишни очди[5]. 1978 йил кузида АҚШда Тҳе Публиc Ҳисториан(ингл.) илмий журналининг биринчи сони нашр этилди., 1979-йилда эса АҚСҲнинг жамоатчилик тарихи бўйича миллий кенгаши ташкил этилган[6]. Лиддингтон[7] янги интизом ҳукумат ва йирик тижорат тузилмалари томонидан кенг қўллаб-қувватланаётганини, хусусан, Wеллс Фарго Банк ва АҚШ армиясининг ҳарбий тарих марказига таяниб қайд этади. Бу факт тез орада жамоатчилик эътиборининг марказида бўлди ва корпорациялар ва ҳукумат тузилмаларининг оммавий тарих дастурларида иштирок этиш илмий жамоатчиликнинг радикал қисми томонидан танқид қилинди, улар ҳам фақат пассив истеъмол учун мўлжалланган тарих тасвирларини ишлаб чиқаришга қарши норозилик билдирдилар.

Канада

Америка Қўшма Штатларидан кейин бошқа инглиз-саксон мамлакатларида ҳам илмий фанлар орасида оммавий тарих маълум ўринни эгаллади. Канадада бу жараён одатда АҚШдаги каби эди[8] : жамоат тарихининг институционализацияси 1970-йиллардаги инқироздан кейин содир бўлди, аммо Канадада оммавий тарих эгаллаган жой, аввалгидан анча оддийроқ бўлиб чиқди. АҚШда . Шундай қилиб, фаолияти тўлиқ жамоат тарихи таърифига тўғри келадиган алоҳида муассасалар — нашриёт дастурлари, мактаб ўқитувчилари билан ишлаш дастурлари ва бошқалар. — мамлакатда камида 1950-йилларнинг бошидан бери мавжуд бўлиб, 1987 -йилда Канада тарихий ассоциацияси доирасида жамоат тарихи бўйича ишчи гуруҳ тузилиб, 1995-йилгача фаол ишлаган, кейин эса музлатилган ва фақат 2006-йилда ўз фаолиятини тиклаган[9].

Австралия

Бошқа бир Англо-Саксон мамлакати — Австралияда оммавий тарихнинг ривожланиши сезиларли даражада тезлашди. Агар Қўшма Штатларда жамоат тарихи ва ижтимоий-сиёсий фаоллик ўртасидаги алоқалар 70-йилларнинг охири ва саксонинчи йилларнинг бошларига келиб нисбатан тез заифлашган бўлса, Лиддингтон таъкидлаганидек, Австралияда интизомнинг ўзи шаклланишига олиб келди[10]. Бундай фаоллик фонида — хусусан, жамоатчилик тарихи қўшни саноат ҳудудларини постиндустриал ўзгартириш жараёнида Сиднейнинг анъанавий „ишчи туманлари“ ни сақлаб қолиш муаммоси атрофидаги қизғин муҳокамаларда (баъзан судгача) муҳим рол ўйнади. қирғоққа. Австралияда жамоат тарихининг ривожланишининг ўзига хослиги шундаки, бу мамлакатдаги шаҳарларнинг постиндустриал ўзгариши тарихни мустамлакачиликдан кейинги қайта кўриб чиқиш ва миллий ўзига хосликнинг янги [11] кенгроқ доираларини излаш билан боғлиқ эди[12]. Оммавий тарих Австралияда шаклланди, аммо Америка Қўшма Штатларига нисбатан нисбатан кечроқ. Шундай қилиб, Австралия илмий журнали Публиc Ҳисторй Ревиэw 1992-йилдан бери нашр этилади.

Буюк Британия

Буюк Британияда 1970-йиллар (айниқса, иккинчи ярми) мерос ҳақидаги қизғин оммавий мунозаралар билан ажралиб турди, бу эса 1968-йилдан кейин аристократик мулкларни сақлаб қолиш учун кураш билан боғлиқ эди[13]. Охир-оқибат, меросни ҳимоя қилиш учун давлат бюджетидан маблаг 'ажратиш тарафдорлари бунда ҳал қилувчи устунликка эришдилар, натижада биз бугунги кунда оммавий тарих воситаси деб атайдиган нарсадан фойдаланишди: Викториядаги учта тематик кўргазмалар серияси. ва Алберт музейи . Улардан биринчиси, 1975-1975 йиллардаги уйнинг бузилиши: 1974 — йилда очилган ва Виктория ва Алберт музейининг ўша пайтдаги директори Рой Стронг ва архитектура тарихчилари Жон Харрис ва Маркус Бини томонидан кураторлик қилган. Кўргазма учта куратор муаллифлигидаги худди шу номдаги китобнинг чиқарилиши билан бирга бўлди [14]. Бу мунозаралар ва уларга ҳамроҳ бўлган кўп йиллик (муваффақиятли) фуқаролик кампанияси, Лиддингтон[13] фикрига кўра, ўн йилдан сўнг, саксонинчи йилларнинг иккинчи ярмида, ўша даврга бағишланган адабиётлар тўплами[15] пайдо бўлишига олиб келди. Архитектура меросини ҳимоя қилиш тарафдорлари ва хусусий бизнес ўртасидаги зиддият, айниқса Маргарет Тетчер даврида кескинлашди. Бироқ, 1990-йилларнинг ўрталарига қадар, америкалик маънода оммавий тарихни институционаллаштиришга бўлган вақти- вақти билан уринишлар унчалик муваффақиятли бўлмади ва улар эришган жойларда „умуман тарих“ атамаси 1990-йилларнинг охиригача ишлатилган[16]. 1995 йилда очилган „Тарих устахонаси“ журналининг оммавий тарихга бағишланган рукни шундай белгиланди.

Континентал Европа

Континентал Эвропада оммавий тарихга ёндашув Англо-Саксон мамлакатларида қабул қилинганидан фарқ қилади ва интизомнинг ўзи, агар умуман бўлмаса, анча кейинроқ институционализация қилинган. Аслида, бу атаманинг ўзи ҳали академик амалиётда тўлиқ илдиз отгани йўқ ва Германияда, масалан, бугунги кунга қадар у „амалий тарих“ атамаси билан рақобатлашмоқда (олмонча: Ангеwандте Гесчичте ). Саксонинчи йиллар давомида академик муҳитда бу фаннинг ривожланиши эмас, балки унинг концептуал асослари ва методологияси атрофидаги баҳс-мунозаралар эди — хусусан, бу масала билан қизиққан биринчи франсуз тадқиқотчиларидан бири Франсуа Бедерида эди. 1983-1984-йилларда Олий Ижтимоий фанлар мактабида „Замонавийлик ва ижтимоий тадқиқотлар тарихи: фундаментал тадқиқотлар ва жамиятда тарихнинг мавжудлиги“[17] номланган бир қатор семинарлар ўтказган Замонавий тарих институти. Умуман олганда, Лиддингтон таъкидлаганидек, Франсияда (шунингдек, Италияда жамоат тарихи атрофидаги мунозаралар, биринчи навбатда, жамоавий хотира муаммоси (хусусан, Пер Нора талқинида) ва „маданий миллат“ қурилиши билан боғлиқ эди. Германияда 70-йилларнинг ўрталари академик муҳитда тарих ва тарихчиларнинг ёпилишига ва давлат институтларининг тарихий билимларни ишлаб чиқаришга ҳаддан ташқари таъсирига қарши норозиликнинг кучайишига тўғри келади: "Оммавий тарихнинг университет келиб чиқишидан фарқли ўлароқ. АҚШда бу „Янги тарихий ҳаракат“ (олмонча: Неуэ Гесчичцбеwегунг ) университетдан ташқари тарихий семинарлар ва жамоат бирлашмалари тарихини ўрганишга қизиқувчилар контекстида шаклланган"[18]. Италиялик тадқиқотчи Серж Ноирет ҳам[19] таъкидлайдики, умуман олганда, Европада яқин вақтларгача профессионал ҳамжамиятнинг кўпчилиги орасида „оммавий тарих“ атамасини унинг сиёсий воситалаштириш, ўз билимини ошириш, жамиятни ривожлантириш учун синоними сифатида тушуниш одат тусига кирган. бу анъана, хусусан, бир томондан СПДга (хусусан, Юрген Ҳабермас) ва бошқа томондан CДУга яқин тарихчиларнинг таниқли тортишувларига[20]. Шарқий Эвропада, хусусан, Россияда оммавий тарих тушунчаси ҳали жуда ёш ва умуман олганда, унинг ривожланиш тарихи ҳақида гапириш шарт эмас.

Манбалар

АҚСҲ

Бугунги кунга келиб, оммавий тарих АҚСҲ ва бошқа Англо-Саксон мамлакатларида энг институционаллаштирилган фан ҳисобланади. Шундай қилиб, Қўшма Штатларда Жамоатчилик тарихи бўйича Миллий кенгаш (Жамоатчилик тарихи бўйича миллий кенгаш) ва бошқа бир қатор ташкилотлар ишлайди. Курслар бутун мамлакат бўйлаб 150 дан ортиқ университетларда таклиф этилади ва бир қатор даврий нашрлар нашр этилади, масалан, Тҳе Публиc Ҳисториан ва ҳар чоракда бир марталик „Публика тарихи янгиликлари“. Миллий Кенгаш, бошқа нарсалар қаторида, жуда маълумот берувчи " Тарих@Wорк " блогини юритади. 2008 йилдаги „Тҳе Пиcтуре оф Публиc Ҳисторй“ тадқиқотига кўра, профилли мутахассисларнинг аксарияти музейларда (23,8%), турли даражадаги давлат ташкилотларида (17,5%), шунингдек, университет ва коллежларда (16,6%) ишлайди.). Миллий Кенгаш, шунингдек, ҳар йили Роберт Келли хотира мукофотини[21] „академик ҳамжамиятдан ташқаридаги шахслар ҳаётида тарихни яхшилашга олиб келадиган фаолиятдаги ажойиб ютуқлари“ учун тақдим этади.

Маҳаллий тарих

Инглизчада

Ҳаволалар

90-йилларда ўтмишга бўлган иштиёқ ва унинг артефактларига қизиқиш билан олинган ўлчов Д.га имкон берди. Де Гроот „тарихий истеъмолчини озод қилиш“ ҳақида гапиради ва В. Собчак — „фаолроқ ва акс эттирувчи тарихий мавзу“ нинг пайдо бўлиши ҳақида[22]. Маълумотлар базасининг сўнгги технологияси ва Интернетдан ҳамма жойда фойдаланиш тарихий матнлар ва тадқиқот воситаларига киришни осонлаштирди ва насабнома ва ўлкашунослик каби соҳаларга мисли кўрилмаган қизиқишнинг сабабларидан бири бўлди.

Рус тилида

Тарихий телеканаллар

Ўлка тарихи нопрофессионаллар учун тарихий тадқиқотлар ўтказиш имконини беради. Ўлкашуносликка оид асарларнинг биринчи муаллифларидан бири В. Хоскинс, ўрганилаётган жойнинг жисмоний ҳақиқати билан бевосита алоқа қилиш муҳимлигини таъкидлади[23]. „Жой туйғуси“, тадқиқотчининг ўз ҳикоясини тушуниш истаги („Ҳар бир уйнинг ўз ҳикояси“) ҳам Д. Аэдил ва Д. Барретт[24]. Ўлка тарихига оид мунозараларда унинг демократлаштирувчи таълим салоҳияти кўпинча алоҳида таъкидланади, бу алоҳида воқеани аҳамиятли қилади ва завқдан ташқари, ташқи дунёни ҳам, ўзини ҳам тушуниш имкониятини беради. Хусусий тарих, худди оила тарихи каби, „оддий одамлар ҳаётининг расмларини қайта қуриш ва уларни трансформацион жараёнларнинг ҳам актёрлари, ҳам суб’эктлари сифатида кўриб чиқиш“ қобилияти билан ажралиб туради[25]. Маҳаллий тарих танқидчилари ушбу фан доирасида маҳаллий жараёнлар ва умумий миллий ва халқаро контекстларнинг ўзаро таъсири қай даражада кузатилиши мумкинлигини сўрашади ва маҳаллий тарихчиларнинг ўзлари ўрганилаётган мавзуларга қандай чекловлар қўйишларини кўрсатадила[26].

Маҳаллий тарихнинг инглиз тилидаги версиясига мисол сифатида Буюк Британиядаги энг қадимги кўп миллатли иш жойларидан бирида, Кардифф бандаргоҳида жойлашган Бутетоwн тарих ва санъат марказида[27] ўтказилган Бутетоwн Cоммунитй Ҳисторй Прожеcт ҳисобланади. Бу лойиҳа нафақат маҳаллий ҳамжамият тарихини тасвирлаш, балки уни тарихий ёзув сиёсати, халқ тарихи ва маданий демократия каби умумий контекстларга сингдиришнинг намунасидир[28] . Лойиҳанинг мақсади 150 йил давомида расмий ва бадиий тавсифларда эзгулик ва ахлоқнинг устун ғоялари билан боғлиқ ҳолда „Бошқа“ сифатида тақдим этилган ушбу ҳудуд аҳолисининг индивидуал ҳикояларини кашф қилиш эди. Лойиҳадан кўзланган мақсад тарихни унга алоқадор бўлганлар томонидан қайтадан ёзиш, уларни эшитиш имкониятига эга бўлиш билан бирга, бу ишни „пастдан“ ташаббус сифатида жамиятда демократик асосда амалга оширишнинг ўзи эди. 15 йил давом этган мазкур лойиҳа доирасида қўшма таълим ва тадқиқот амалиётлари, оғзаки тарих, кўргазма ва нашриёт фаолияти амалга оширилди.

  1. ↑ Ключевский В. О. Юбилей общэства истории и древностей российских. 1904 г. // Ключевский В. О. Неопубликованниэ произведения — М.: Наука, 1983. С. 187.
  2. ↑ См., в частности, Wиэнер Ж. (1989). Радиcал Ҳисторианс анд тҳе Cрисис ин Америcан Ҳисторй, 1959—1980 // Тҳе Жоурнал оф Америcан Ҳисторй. Вол. 76, Но. 2, пп. 399—434.
  3. ↑ Лиддингтон Ж. (2002). Wҳат Ис Публиc Ҳисторй. Публиcс анд Тҳеир Пасц, Меанингс анд Праcтиcес // Орал Ҳисторй, Вол. 30, Но. 1, Wоменъс Нарративес оф Ресистанcе, п. 85.
  4. ↑ Петер Новиcк, Тҳат Нобле Дреам: Тҳе „Обжеcтивитй Қуэстион“ анд тҳе Америcан Ҳисториcал Профессион (1988), п.512.
  5. ↑ Келлей Р (2002), Публиc Ҳисторй: Иц Оригинс, Натуре, анд Проспеcц // Публиc Ҳисториан(ингл.) (Аутумн 1978), И:1, пп. 16-28.
  6. ↑ Натионал Cоунcил он Публиc Ҳисторй
  7. ↑ Лиддингтон Ж. Оп. Cит., п. 85.
  8. ↑ Подробнеэ см., в частности: Диcк Л. (2009). Публиc Ҳисторй ин Cанада: Ан Интродуcтион // Тҳе Публиc Ҳисториан, Вол. 31, Но. 1 (Wинтер 2009), пп. 7-14.
  9. ↑ Cонрад М. (2007) Пресидентиал Аддресс оф тҳе CҲА: Публиc Ҳисторй анд иц Дисcонтенц ор Ҳисторй ин тҳе Аге оф Wикипедиа // Жоурнал оф тҳе Cанадиан Ҳисториcал Ассоcиатион(ингл.) / Ревуэ де ла Соcиéтé ҳисториқуэ ду Cанада, вол. 18, н° 1, п. 1-26.
  10. ↑ Лиддингтон Ж. Оп. Cит., п. 86.
  11. ↑ Аштон П., Ҳамилтон П. (2009). „Унфинишед Бусинесс“: Публиc Ҳисторй ин а Постcолониал Натион. // Cонтестед Ҳисториэс ин Публиc Спаcе. Меморй, Раcе, анд Натион: эдитед бй Даниэл Ж. Wалкоwитз, Лиса Мая Кнауэр. — Дурҳам: Дуке Университй Пресс, 2009, пп. 71-101. О связи публичной истории в англосаксонских странах с постколониалним дискурсом см. также: Фурнисс Э. (2006). Чалленгинг тҳе мйтҳ оф индигеноус пеоплес ‘ласт станд’ ин Cанада анд Аустралиа: публиc дисcоурсе анд тҳе cондитион оф силенcе // Анниэ Э. Э. Cоомбес (эдитор). Ретҳинкинг Сеттлер Cолониалисм: Ҳисторй анд Меморй ин Аустралиа, Cанада, Неw Зеаланд анд Соутҳ Африcа. Манчестер Университй Пресс, 2006, пп. 172—193.
  12. ↑ Аштон П., Ҳамилтон П. (2009). „Унфинишед Бусинесс“: Публиc Ҳисторй ин а Постcолониал Натион. // Cонтестед Ҳисториэс ин Публиc Спаcе. Меморй, Раcе, анд Натион: эдитед бй Даниэл Ж. Wалкоwитз, Лиса Мая Кнауэр. — Дурҳам: Дуке Университй Пресс, 2009, пп. 71-101. О связи публичной истории в англосаксонских странах с постколониалним дискурсом см. также: Фурнисс Э. (2006). Чалленгинг тҳе мйтҳ оф индигеноус пеоплес ‘ласт станд’ ин Cанада анд Аустралиа: публиc дисcоурсе анд тҳе cондитион оф силенcе // Анниэ Э. Э. Cоомбес (эдитор). Ретҳинкинг Сеттлер Cолониалисм: Ҳисторй анд Меморй ин Аустралиа, Cанада, Неw Зеаланд анд Соутҳ Африcа. Манчестер Университй Пресс, 2006, пп. 172—193.
  13. ↑ 13,0 13,1 Лиддингтон Ж. Оп. Cит., п. 87.
  14. ↑ Стронг Р., Бинней М., Ҳаррис Ж. (1974). Деструcтион оф тҳе Cоунтрй Ҳоусе, 1875—1974. Лондон, Тҳамес & Ҳудсон Лтд, 1974.
  15. ↑ См, частности, Wрите П. (1985), Он Ливинг ин ан Олд Cоунтрй: тҳе натионал паст ин cонтемпорарй Бритаин, Лондон: Версо. А также Ҳеwисон Р. (1987), Тҳе Ҳеритаге Индустрй: Бритаин ин а Cлимате оф Деcлине, Лондон: Метҳуэн.
  16. ↑ Лиддингтон Ж., Дитчфиэлд С. (2005). Публиc Ҳисторй: А Cритиcал Библиограпҳй // Орал Ҳисторй, Вол. 33, Но. 1, пп. 43
  17. ↑ Сутcлиффе А. Р. (1984). Глеамс анд Эчоэс оф Публиc Ҳисторй ин Wестерн Эуропе: Бефоре анд афтер тҳе Роттердам Cонференcе // Тҳе Публиc Ҳисториан, Вол. 6, Но. 4, п. 8.
  18. ↑ Манба хатоси: Инвалид <реф> таг; но техт wас провидед фор рефс намед русс
  19. ↑ Ноирет С. (2009). „Публиc Ҳисторй“ э „Сториа Пубблиcа“ нелла Рете; // Франcесcо Минеccиа & Луиги Томассини (эдс.): Медиа э сториа, спеcиал иссуэ оф Риcерче сториче, еар 39, н.2-3, пп.276-277.
  20. ↑ Подробнеэ см. Бергер Ш. (2012). Историческая политика и национал-социалистическоэ прошлоэ Германии, 1949—1952 // Историческая политика в ХХИ веке: сборник статей / под ред. А. Миллера и М. Липман. — М.: Новоэ литературноэ обозрениэ, 2012. С. 43-50
  21. ↑ „Роберт Келлй Мемориал Аwард“. 2013-йил 13-мартда асл нусхадан архивланган. Қаралди: 2013-йил 10-апрел.
  22. ↑ Собчаcк В. (эд.) (1996). Ҳисторй ҳаппенс // Тҳе Персистенcе оф Ҳисторй. Лондон: Роутледге. П. 7. Цит. по де Гроот Ж. Ибид. П. 59.
  23. ↑ Ҳоскинс W. (1972). Лоcал Ҳисторй ин Энгланд. Лондон: Лонгман. П. 4.
  24. ↑ Иредале Д., Барретт Ж. (1994). Дисcоверинг Ёур Олд Ҳоусе. Буcкингҳамшире: Шире. П. 3. Цит. По Де Гроот Ж. Оп. Cит. П. 63.
  25. ↑ Ҳаревен Т. (2001). Тҳе импаcт оф фамилй ҳисторй анд тҳе лифе cоурсе он соcиал ҳисторй // Фамилй Ҳисторй Ревиситед. Лондон: Ассоcиатед Университй Прессес. П. 21. Цит. По де Гроот Ж. Оп. Cит. П. 63.
  26. ↑ Каммен C. (2003). Тҳинкинг абоут Ҳисторй // Он Доинг Лоcал Ҳисторй. Ланҳам, МД: Роwман анд Литтле Публишерс. П. 62.
  27. ↑ „Беаутоwн Ҳисторй анд Арц Cентер“. 2022-йил 25-июнда асл нусхадан архивланган. Қаралди: 2022-йил 28-июл.
  28. ↑ Жордан. Г. Воиcес фром белоw: доинг пеоплес ҳисторй ин Cардифф Доcкландс // Бергер С., Фелднер Ҳ., Пассморе К. (эдс.) (2003). Wритинг Ҳисторй: Тҳеорй & Праcтиcе. Лондон: Арнолд. П. 301.

Яна қаранг

  • 24 Доc
  • Носталжи (ТВ канали)