Painlevé ehtimoli

Физикада Паинлевé гипотезаси -жисм масаласи ечимлари орасида ўзига хослик ҳақидаги теоремадир: н≥4 тўқнашувсиз сингулятивликлар мавжуд
Теорема н ≥ 5 учун 1988 йилда Жефф Хиа томонидан ишлаб чиқилган[1]
Баёнот
Ечимлар н — жисм муаммоси (бу ерда М — массалар ва У — тортишиш потенциалини билдиради) агар вақтлар кетма-кетлиги бўлса, ягоналикка эга дейилади. чеклига яқинлашиш қаерда . Яъни, кучлар ва тезланишлар вақтнинг маълум бир чекли нуқтасида чексиз бўлади.
Агар тўқнашув ягоналиги юзага келади қачон аниқ чегарага интилади . Агар чегара мавжуд бўлмаса, сингуларлик псевдотўқнашув ёки тўқнашувсиз сингулярлик дейилади.
Пол Паинлевé буни н=3 учун кўрсатди. Чекланган вақт сингулярлиги бўлган ҳар қандай ечим тўқнашув сингулярлигини бошдан кечиради. Бироқ, у бу натижани 3 та жисмдан ташқарига кенгайтира олмади. Унинг 1895 йил Стокголмдаги маърузалари шу тахмин билан якунланади
Ривожланиш
Эдвард Гюго фон Зайпел 1908 йилда исботладики, агар тўқнашувнинг ягоналиги бўлса, у ҳолда каби аниқ чегарага интилади , қаерда инерсия моментидир[4]. Бу шуни англатадики, тўқнашувсиз сингулярликнинг зарурий шарти камида битта зарранинг тезлиги чегараланмаган бўлишидир (чунки позициялар). шу нуқтага қадар чекланган қолади[5].
Матер ва МакГи 1975 йилда тўқнашувсиз сингулярлик тўғридан-тўғри чизиқли 4 жисмли масалада (яъни, барча жисмлар бир чизиқда бўлганда), лекин чексиз сонли (тартибга солинган) иккилик тўқнашувлардан кейин пайдо бўлиши мумкинлигини исботлашга муваффақ бўлди[6].
Доналд Г. Саари 1977 йилда 2, 3 ва 4 жисмли масалалар учун текисликдаги ёки фазодаги деярли барча (Лебесг ўлчови маъносида) бошланғич шартлар учун ягоналиксиз ечимлар мавжудлигини исботлади[7].
1984 йилда Жо Гервер тўқнашувларсиз 5 жисмли планар муаммода тўқнашувсиз сингулярлик учун далил келтирди[8]. Кейинчалик у 3н тана иши учун далил топди[9].
Ниҳоят, 1988 йилда докторлик диссертациясида Жефф Хиа тўқнашувсиз ўзига хосликни бошдан кечирадиган 5 танали конфигурацияни намойиш этди[10].
Жо Гервер 4 жисмли сингуларликларнинг мавжудлиги учун эвристик моделни келтирди[11].
2013 йилда Мериленд университетида докторлик диссертациясида Жинхин Сюэ Паинлевé гипотезасининг текис тўртта танали муаммоси учун соддалаштирилган моделни кўриб чиқди. Гервер моделига асосланиб, у Гамилтон тизимининг ечимларига олиб келадиган бошланғич шартларнинг Кантор тўплами мавжудлигини исботлади, бунинг тезлиги барча олдинги тўқнашувлардан қочиб, чекли вақт ичида чексизгача тезлашади. 2014-йилда Хуэ аввалги ишини кенгайтирди ва н=4 учун тахминни исботлади[12]
Манбалар
- ↑ Хиа, Зҳиҳонг (1992). "Тҳе Эхистенcе оф Нонcоллисион Сингуларитиэс ин Неwтониан Сйстемс". Анналс оф Матҳематиcс. Сеcонд Сериэс 135 (3): 411–468. дои:10.2307/2946572. ҳттпс://арчиве.орг/детаилс/сим_анналс-оф-матҳематиcс_1992-05_135_3/паге/н6.
- ↑ Паинлевé, П.. Леcонс сур ла тҳéориэ аналйтиқуэ дес éқуатионс диффéрентиэллес. Парис: Ҳерманн, 1897.
- ↑ Оэуврес де Паул Паинлевé. Парис: Эд. Cентр. Нат. Реч. Сcи., 1972.
- ↑ вон Зеипел, Ҳ. (1908). "Сур лес сингуларитéс ду проблèме дес cорпс". Аркив фöр Математик, Астрономи оч Фйсик 4: 1–4.
- ↑ Диаcу, Флорин Н. (1993). "Паинлевé'с Cонжеcтуре". Тҳе Матҳематиcал Интеллигенcер 13 (2).Диаcу, Флорин Н. (1993). „Паинлевé'с Cонжеcтуре“. Тҳе Матҳематиcал Интеллигенcер. 13 (2).
- ↑ Матҳер, Ж. „Солутионс оф тҳе cоллинеар фоур-бодй проблем wҳич беcоме унбоундед ин фините тиме“, . Дйнамиcал Сйстемс Тҳеорй анд Апплиcатионс Мосер: . Берлин: Спрингер-Верлаг, 1975 — 573–589-бет. ИСБН 3-540-07171-7.
- ↑ Саари, Доналд Г. (1977). "А глобал эхистенcе тҳеорем фор тҳе фоур-бодй проблем оф Неwтониан мечаниcс". Ж. Дифферентиал Эқуатионс 26 (1): 80–111. дои:10.1016/0022-0396(77)90100-0.
- ↑ Гервер, Ж. Л. (1984). "А поссибле модел фор а сингуларитй wитҳоут cоллисионс ин тҳе фиве-бодй проблем". Ж. Дифф. Эқ. 52 (1): 76–90. дои:10.1016/0022-0396(84)90136-0.
- ↑ Гервер, Ж. Л. (1991). "Тҳе эхистенcе оф псеудоcоллисионс ин тҳе плане". Ж. Дифф. Эқ. 89 (1): 1–68. дои:10.1016/0022-0396(91)90110-У.
- ↑ Саари, Доналд Г.; Хиа, Зҳиҳонг (Жефф) (1993). "Офф то Инфинитй ин Фините Тиме". Нотиcес оф тҳе АМС 42 (5): 538–546.Саари, Доналд Г.; Хиа, Зҳиҳонг (Жефф) (1993). „Офф то Инфинитй ин Фините Тиме“. Нотиcес оф тҳе АМС. 42 (5): 538-546.
- ↑ Гервер, Жосепҳ Л. (2003). "Нонcоллисион Сингуларитиэс: До Фоур Бодиэс Суффиcе?". Эхп. Матҳ. 12 (2): 187–198. дои:10.1080/10586458.2003.10504491. ҳттп://прожеcтеуcлид.орг/эуcлид.эм/1067634730.
- ↑ Хуэ, Ж.; Долгопят, Д. (2016). "Нон-Cоллисион Сингуларитиэс ин тҳе Планар Тwо-Cентер-Тwо-Бодй Проблем". Cоммун. Матҳ. Пҳйс. 345 (3): 797–879. дои:10.1007/с00220-016-2688-6.