Пандар (қадимги юнонча: Πάνδαρος) — қадимги юнон мифологиясида[1] Ликаоннинг ўғли буюк камончи сифатида машҳур бўлган.

Троянинг иттифоқчиси, асли Троасдаги Зелиядан (Илиаданинг ИИ қўшиғида)[2] ёки ликиялик (В-қўшиғига кўра)[3]. Илиаданинг ИВ-кантосида Пандарус камонини қандай ясаганлиги батафсил тасвирланган[4]. ИИ-қўшиққа кўра эса, у Аполлондан совға сифатида камон олади[5]. Схолиастлар ва Эвстатийнинг фикрига кўра, Троянинг Ликиясидан[6]. Унинг зиёратгоҳи Ликиядаги Пинаре шаҳридадир[7].

Троя уруши пайтида у Менелаусни ўқ билан яралади ва шу билан юнонлар билан тинчликни бузади. Диомедес томонидан ўлдирилган[8].

Энейдада унинг укаси, камончи Эвритион топилади.

Шекспирнинг "Троил ва Крессида" песасидаги қаҳрамон.

Яна қаранг

Манбалар

  1. ↑ Мифи народов мира. М., 1991-92. В 2 т. Т.2. С.281, Любкер Ф. Реальный словарь классических древностей. М., 2001. В 3 т. Т.3. С.17
  2. ↑ Псевдо-Аполлодор. Мифологическая библиотека Э ИИИ 35; ИВ 1
  3. ↑ Гомер. Илиада В 105
  4. ↑ Гомер. Илиада ИВ 105—111
  5. ↑ Гомер. Илиада ИИ 827
  6. ↑ Гиндин Л. А., Цимбурский В. Л. Гомер и история Восточного Средиземноморя. М., 1996. С.235
  7. ↑ Страбон. География ХИВ 3, 5 (стр.665)
  8. ↑ Гомер. Илиада В 291