Panteleimon Ponomarenko
| Пантелеимон Пономаренко | |
|---|---|
![]() | |
| Қозоғистон ССР Коммунистик партияси 1-котиби | |
|
Мансаб даври 6-феврал 1954-йилдан – 7-май 1955-йилгача | |
| Ўтмишдоши | Жумабой Шояхметов |
| Вориси | Леонид Брежнев |
| ССЖИ маданият вазири | |
|
Мансаб даври 15-март 1953-йилдан – 9-март 1954-йилгача | |
| Ҳукумат бошлиғи | Георгий Маленков |
| Ўтмишдоши | Николай Беспалов |
| Вориси | Георгий Александров |
| Беларус ССР Коммунистик партияси 2-котиби | |
|
Мансаб даври 7-феврал 1944-йилдан – 17-март 1948-йилгача | |
| Ўтмишдоши | Иван Билинский |
| Вориси | Алексей Клешчев |
| Беларус Коммунистик партияси 2-котиби | |
|
Мансаб даври 18-июн 1938-йилдан – 7-март 1947-йилгача | |
| Ўтмишдоши | Алексей Волков |
| Вориси | Николай Гусаров |
| Шахсий маълумотлари | |
| Таваллуди |
9-август 1902-йил Краснодар |
| Вафоти |
18-январ 1984-йил (81 ёшда) Москва |
| Унвони | Генерал-лейтенант |
Пантелеимон Кондратъэвич Пономаренко (русча: Пантелеймо́н Кондра́тьевич Пономаре́нко, беларусча: Пантэляймон Кандрацьевіч Панамарэнка; 1902-1984) – совет партия ва давлат арбоби [1] . Беларус Коммунистик партияси Марказий Комитетининг биринчи котиби (1938-1947) ва Белорусия ССР ҳукумати раҳбари (1944-1948), партизан ҳаракати марказий штабининг бошлиғи (1942-1943, 1943-1944), СССР таъминот вазири (1950-1952), СССР Вазирлар Совети раисининг ўринбосари (1952-1953), СССР Маданият вазири (1953-1954), СССР Коммунистик партияси Марказий Комитетининг биринчи котиби. Қозоғистон (1954—1955), СССРнинг Полша (1955—1957), Ҳиндистон ва Непал (1957—1959), Нидерландиядаги (1959—1962) элчиси, СССРнинг АЭХАдаги вакили (1963—1965). Генерал-лейтенант (1943-йил 25-март). Фавқулодда ва мухтор элчи (1955)[2][3][4][5].
1925-йилдан партия аъзоси, МК аъзоси (1939—1961), МК котиби (1948—1953), КПСС МК Президиуми аъзоси (1952—1953), Президиум аъзолигига номзод (1953—1953). СССР Олий Кенгаши депутати (1940-1958), СССР Олий Кенгаши Президиуми аъзоси (1941-1951, 1954-1958).
Биографияси
Кубан вилояти (ҳозирги Краснодар ўлкаси Белореченский тумани) Майкоп департаменти Белореченская қишлоғининг Шелковский фермасида деҳқон оиласида туғилган[6]. 12 ёшида шляпа устахонасида[7][8], кейинроқ темирчи устахонасида ишлади[6][8].
1918-йилда Қизил Армия сафига чақирилган[9], фуқаролар урушида қатнашган, Екатеринодарни (ҳозирги Краснодар) оқ қўшинлардан ҳимоя қилишда қатнашган[10].
1919-йилдан Шимолий Кавказда нефт конларида, кейин эса темир йўл транспортида ишлаган[11]. 1922-1926-йилларда Кубанда комсомол ишида[11]. Азов-Қора денгиз минтақаси Нареповский туман партия қўмитасининг тарғибот бўлими мудири[12][13].
1927-йилда Краснодар ишчилар факултетини тугатди ва ўша йили у Москва транспорт муҳандислари институтига ўқишга кирди[14][15].
1930-йилдан Тамбов вилояти, Мичуринский паровоз таъмирлаш заводида локомотивларни қабул қилиш бўйича инспектор[16].
1938-йилдан Бутуниттифоқ Болшевиклар Коммунистик партияси Марказий Комитети аппаратида[17] инструктор, етакчи партия органлари бўлими бошлиғининг (Георгий Маленков) ўринбосари[17].
Улуғ Ватан уруши йилларида бир қатор фронтларнинг ҳарбий кенгашлари аъзоси бўлиб, партизан ҳаракатига раҳбарлик қилган. Генерал-лейтенант (1943-йил 25-март)[18]. Ғарбий ва Марказий фронт Ҳарбий Кенгаши аъзоси. Брянск фронти Ҳарбий кенгаши аъзоси. 1941-йил декабрдан – Калинин фронтининг 3-зарба армияси Ҳарбий кенгаши аъзоси[19]. 1942-йил 30-майдан 1943-йил мартгача Олий қўмондонлик штаб-квартирасида партизан ҳаракати марказий штабининг бошлиғи. 1942-йилнинг ёзида Пономаренко ташаббуси билан Беларус ССРнинг беларуслари ва маҳаллий аҳолиси орасидан 154 минг кишидан иборат иккита миллий Беларус армияси тўғрисидаги масала кўриб чиқилди. Аммо Сталинград жангидаги бурилиш нуқтасидан кейин Сталин уни амалга оширишдан бош тортди[20]. 1943-йил март-апрел ойларида Марказий фронт Ҳарбий кенгашининг аъзоси. 1944-йилгача яна партизан ҳаракати марказий штабининг бошлиғи.
1954-1955 йилларда Қозоғистон Коммунистик партияси Марказий Қўмитасининг биринчи котиби. 1954-йилда тарихчи Эрмахан Бекмахоновнинг ҳибсга олинишини кескин қоралади[21][22].
1955-йил 8-майдан 1957-йил 3-октябргача – СССРнинг Полша Халқ Республикасидаги Фавқулодда ва Мухтор элчиси. 1957-йил 26-октябрдан 1959 йил 22 апрелгача – СССРнинг Ҳиндистондаги ва Непал Қироллигидаги элчиси. 1959-йил 30-июндан 1962-йил 21-июнгача – СССРнинг Нидерландия Қироллигидаги Фавқулодда ва Мухтор элчиси. Нидерландияда 3 йиллик ишлагандан сўнг, Голландия ҳукумати уни „персона нон грата“ деб эълон қилди ва чақириб олинди.
1963-1965-йилларда СССРнинг АЭХАдаги вакили.
1978-йилдан касаба уюшмалари аҳамиятидаги пенсионер. Новодевичий қабристонига дафн қилинган[23].
Манбалар
- ↑ Аксютин 2015.
- ↑ Скалабан, Віталь „Спадчына Панцеляймона Панамарэнкі [Тҳе легаcй оф Пантелеимон Пономаренко“] (Беларусиан). Литаратура и мастаcтва. 2018-йил 23-июнда асл нусхадан архивланган. Қаралди: 1-январ]] 2018. (Wайбаcк Мачине сайтида 2018-06-23 санасида архивланган)
- ↑ „Как уничтожали белорусский язык и национальную элиту (документ) [Ҳоw тҳе Беларусиан лангуаге анд натионал элите wере дестроед (а доcумент)“]. Беларусиан Партизан (27-январ]] 2012). 2018-йил 23-июнда асл нусхадан архивланган. Қаралди: 1-январ]] 2018. (Wайбаcк Мачине сайтида 2018-06-23 санасида архивланган)
- ↑ Как отзивали послов. коммерсант.ру. 29-сентябр]] 2006
- ↑ Российская дипломатия перешла в оцтуплениэ (Wайбаcк Мачине сайтида 20-октябр]] 2014 санасида архивланган). ог.ру. 29-сентябр 2006
- ↑ 6,0 6,1 Зенкович Н. А. Самиэ закритиэ люди.
- ↑ Воэнно-биографический словар (Wайбаcк Мачине сайтида 2023-12-01 санасида архивланган) (интернет-портал Миноборони России)
- ↑ 8,0 8,1 Первий либералний министр култури СССР (Wайбаcк Мачине сайтида 2024-02-25 санасида архивланган) // Литературная Россия
- ↑ Зенкович Н. А. Самиэ закритиэ люди.
- ↑ Воэнно-биографический словар (Wайбаcк Мачине сайтида 2023-12-01 санасида архивланган) (интернет-портал Миноборони России)
- ↑ 11,0 11,1 Воэнно-биографический словар (Wайбаcк Мачине сайтида 2023-12-01 санасида архивланган) (интернет-портал Миноборони России)
- ↑ Зенкович Н. А. Самиэ закритиэ люди.
- ↑ Первий либералний министр култури СССР (Wайбаcк Мачине сайтида 2024-02-25 санасида архивланган) // Литературная Россия
- ↑ Зенкович Н. А. Самиэ закритиэ люди.
- ↑ Воэнно-биографический словар (Wайбаcк Мачине сайтида 2023-12-01 санасида архивланган) (интернет-портал Миноборони России)
- ↑ Зенкович Н. А. Самиэ закритиэ люди.
- ↑ 17,0 17,1 Первий либералний министр култури СССР (Wайбаcк Мачине сайтида 2024-02-25 санасида архивланган) // Литературная Россия
- ↑ расп. членов Воэн. совета от 27.06.1941.
- ↑ Князков А. С. Началник Централного штаба партизанского движения генерал-лейтенант П. К. Пономаренко: штрихи к портрету. // Военно-исторический журнал. – 2017. – № 7. – С.73—80.
- ↑ Крапивин С. Армия БССР. Нереализованний проэкт. // Военно-исторический архив. – 2013. – № 7. – С.152—159.
- ↑ „Пономаренко и Леонид Брежнев“. 2016-йил 4-мартда асл нусхадан архивланган. Қаралди: 2021-йил 30-май.
- ↑ „Комиссар“. 2016-йил 13-мартда асл нусхадан архивланган. Қаралди: 2008-йил 3-декабр.
- ↑ Воэнно-биографический словар (Wайбаcк Мачине сайтида 2023-12-01 санасида архивланган) (интернет-портал Миноборони России)
