Pardalar

меҳмонхона пардаси кориниши

Пардалар – мато ва бошқа материаллардан тайёрланган уй-рўзғор ва декоратив ойна ёки эшик қопламаси учун умумий ном.

Парда (франсузча: сторе) маълум бир ҳолатда – дераза пардаси, ажратилган ёки юқорига кўтарилган бўлад.

Номи

Рус тилида „парда“ сўзининг энг қадимги пайдо бўлиши, дастлаб „стора“ шаклида, 1707-йилда („қават“ кўплик шаклида) қайд этилган, чунки у франсуз тилидан олинган (франсузча: сторе), лотин тилидан келган (лотинча: стореа), „ўрагич“, „сомондан тўқилган“ деган маънони англатади. Бу сўз, Л. Н. Толстой томонидан " Уруш ва тинчлик " романида ҳам ишлатилган (4-жилд, 4-қисм, ИИИ боб) . Замонавий шаклда „парда“ сўзи рус тилига немис тилидан келган (олмонча: Сторе , бу ерда биринчи ҳарф, немис тили қоидаларига кўра, „ш“ деб талаффуз қилинади).

Тарихда пардалар

Олинфе, Помперях ва Геркуланеуменинг қазишмаларда топилган далилларга асосланиб, эшик устида осилган пардалар классик антик даврда хонани ажратувчи сифатида ишлатилган. 2-6-асрлардаги мозаикаларда камарларни бирлаштирувчи новдаларга осилган пардалар кўрсатилган .

Инсониятнинг ривожланиши билан ҳар бир мамлакат тўқимачилик билан ички дизайннинг ўзига хос хусусиятларига эга бўла бошлади: дизайн ва пардалар қилиш учун материаллар – буларнинг барчаси мамлакат иқлими ва маданияти, шунингдек, унинг анъаналари билан боғлиқ. Масалан, Ҳиндистон, Хитой, Франсия ва Италия учун пардалар учун анъанавий материал ипак, Англия ва Шотландия учун эса жун эди. Марказий Осиё ва Америка мамлакатларига келсак, бу ерда пахта ишлатилган, жун (алпака) Анд тоғларида, зиғир эса Шимолий ва Шарқий Эвропада (Россия (Россия), Славян мамлакатлари, Болтиқбўйи, Фенноскандия) ишлатилган.