Philolaus
Пҳилолаус (қадимги юнонча: Φιλόλαος, Пҳилóлаос)[2] — Суқротгача бўлган даврда яшаган, Пифагорчи юнон олими, файласуфи. Унинг таъкидлашича, ҳамма нарсанинг пойдевори — чекланган ва чексиз бўлиб, улар биргаликда уйғунлашади. У Ер коинотнинг маркази эмаслиги ҳақидаги назария асос солган. Август Бокк (1819), Никомомусни эслатиб ўтганидек, Пҳилолаус Пифагорнинг вориси бўлган[3].
Манбалар
- ↑ Гаффуриус, Франчинус. Тҳеориcа мусиcаэ, 1492.
- ↑ "Тҳе мост ликелй дате фор Пҳилолаус' биртҳ wоулд тҳен аппеар то бе ароунд 470, алтҳоугҳ ҳе cоулд ҳаве беэн борн ас эарлй ас 480 ор ас лате ас 440. Ҳе аппеарс то ҳаве ливед инто тҳе 380с анд ат тҳе верй леаст унтил 399." Cарл А. Ҳуффман, (1993) Пҳилолаус оф Cротон: Пйтҳагореан анд Пресоcратиc, пагес 5-6. Cамбридге Университй Пресс
- ↑ Бöcкҳ, Аугуст. Пҳилолаос дес Пйтҳагореэрс Леҳрен небст ден Бручстücкен сеинес Wеркес. Ин дер Воссисчен Бучҳандлунг, 1819 — 14-бет. „Пйтҳагорас Леҳрен небст ден Бручстücкен сеинес Wеркес.“