Пианино

Пианино (италянча: пианино — кичик фортепиано) — торли урма-клавишли мусиқа чолғуси, фортепиано тури. Роялдан торлари, декаси (резонанс тах-таси) ва механикасининг вертикал жойлашганлиги, товуши унча кучли ва ранг-баранг бўлмаганлиги билан фарқланади. Пианинонинг замонавий тури Америкада Ж.И.Хокинс (1800), Австрияда М.Мюллер (1801), Англияда Т.Лауд (1802) яратган намуналари асосида юзага келган. ХИХ аср ўрталарида пианино ҳозирги шакли ва конструксияси (чўян рама, устма-уст кесишиб тортилган торлар, пастки ва юқориги демпферли механика, 7 октавали диапазон)га эга бўлди. Бундай пианинолар, асосан, хона (кабинет) ижросига мўлжалланган. Баъзан консерт (7’/4 октавали) пианинолари ҳам учрайди[1].

Манбалар

  1. ↑ ЎзМЕ. Биринчи жилд. Тошкент, 2000-йил