Прагматизм (юн. прагматос — иш, ҳаракат) — фалсафий таълимот. ХИХ асрнинг 70-йилларида АҚСҲ да шаклланиб кенг ривожланди, бу мамлакат маънавий ҳаётига катта таъсир кўрсатди. Ўтмиш фалсафасини ҳаётдан ажралиб қолган, мавҳум, кузатувчан характерга эга деб билган. П. вакиллари "фалсафани таъмирлаш" дастурини олға сурдилар. Улар фалсафа борлиқ ва билишнинг илк асосларини идрок этишдан иборат бўлиб қолмаслиги керак, балки кишиларнинг олдида кўндаланг бўлиб турадиган, турли ҳаётий вазият, фаолият жараёнида улар дуч келадиган муаммоларни ҳал қилиши керак деб ҳисоблайдилар. П. амалиётда инсонга нима кўпроқ фойда берса, ўшанга кўпроқ аҳамият бериш зарур деган ғояни илгари суради. П.нинг асосий ғоялари Ч. Пирснники бўлиб, қоидаларини У. Жеймс, Ж. Дюи, Ф.К. С. Шиллер, Ж.Г.Мид ишлаб чиққанлар.[1]

Манбалар

  1. ↑ ЎзМЕ. Биринчи жилд. Тошкент, 2000-йил