Абу Ҳанифа ал-Нуман ибн Муҳаммад ибн Мансур ибн Аҳмад ибн Ҳайюн ат-Тамимий (النعمان بن محمد بن منصور بن أحمد بن حيون التميمي; вафоти милодий 974/ ҳижрий 363-йил) асосан ал-Қāḍī ан-Ну’ман (القاضي النعمان) ёки ибн Ҳайюн (ابن حيون) номи билан танилган[1], – исмоилий фақиҳи, муҳаддис ва Фотимийлар халифалигининг расмий тарихчиси. У Қāḍī ал-Қуḍат (قَاضِي القضاة) „Фақиҳлар фақиҳи“ ва Дāʻи ал-Дуат (داعي الدعاة) „Даъватчилар даъватчиси“ номлари билан ҳам машҳур бўлган.

Манбалар

Ҳаволалар