Рикота - италянча зардобли пишлоқ.

Рикота сўзма-сўз таржима қилинса „қайта пиширилган“ ёки „тозаланган“ деган маънони англатади.

Тарихи

Италия ярим оролида рикота ишлаб чиқариш тарихи бронза даврига тўғри келади. Милоддан аввалги ИИ минг йилликда сопол идишларда сут пишириш йўлга қойила бошланган. Сопол сут қозончалар сутни юқори ҳароратда қайнатиш ва уни меъёрда ушлаб туришга мўлжалланган.

Қадимги римликлар рикота пишлоғини тайёрлашган, аммо Като Элдер, Маркус Терентиус Варро ва Колумелла каби қишлоқ хўжалиги бўйича ёзувчилар бу ҳақда ҳеч нима ёзиб қолдиришмаган. Рикота уни ишлаб чиқарган чўпонлар томонидан истеъмол қилинган деб эҳтимол қилишади. Аммо расмлар ва адабиётлардан олинган далиллар рикотани Рим аристократлари ҳам билишган ва истеъмол қилганлигини кўрсатади.

Керамик сут қозонлари Апеннин чўпонлари томонидан милодий ХИХ асрда рикота тайёрлаш учун ишлатилган. Бугунги кунда металл сутли қозонлардан фойдаланилмоқда, аммо ишлаб чиқариш усуллари замонлар оша ўзгарган.

Рикота салата рикоттанинг қаттиқ, тузланган навидир.
Риcотта аффумиcата, Калабриядаги дудланган нав
Риcотта форте — банкаларда сотиладиган Апулия навидан жуда юмшоқ нав.
  • Пишлоқлар рўйхати

Манбалар