Safiya Nosir
Сафия Носир (1942-йил 11-феврал Самарқанд) – ёзувчи, „Сухан“ ёрлиғи соҳиби. 1997-йилдан Тожикистон Ёзувчилар уюшмаси аъзоси. Тожикистон таълим аълочиси. .
| Сафия Носир | |
|---|---|
| Таваллуди |
1942-йил 11-феврал |
| Фуқаролиги |
 Тожикистон |
| Алма матер | Самарқанд давлат университетини |
| Жанр | ҳикоя |
| Турмуш ўртоғи | Насим Ражаб |
Ҳаёти
Сафия Носир 1942-йил 11-февралда Самарқанд шаҳрида туғилган. Шаҳардаги 15-умумтаълим мактабида таҳсил олган. Ўрта мактабдан сўнг Алишер Навоий номидаги Самарқанд давлат университетини тамомлаган. 1962-йили Душанбега келиб, „Маш’ал“ журналида ишлай бошлайди. 1965-йилдан Самарқанд Давлат университетининг тожик филологияси факултетини тамомлаб, узоқ муддат „Пионери тожикси“ (ҳозирги „Анбоз“), „Комсомол тожики“, „Чашма“ газеталари, ойлик „Занони тожики“ ва „Тожикистон“ газеталарида ишлади. У нафақага чиққунга қадар „Пионери Тожикистон“ ва „Комсомол Тожикистон“ газеталари, „Маш’ал“, „Тожикистон аёллари“ (ҳозирги „Фируза“), „Чашма“ журналларида ҳамда республика давлат радио ва телевидение қўмитасида ишлаган. Айни дамда Сафия Носир нафақада. Ижод фаолиятини тўхтатмаган. Газеталарда чиқишлар қилиб туради[1].
Ижоди
Унинг „Соф ишқ мукофоти“ номли илк ҳикояси 1962-йилда „Шарқи сурҳ“ журнали ва „Мужда“ тўпламида нашр этилган. Кейинчалик унинг ҳикоялари даврий нашрлар ва тўпламлар саҳифаларида чоп этилди. Сафия Носирнинг „Кичик мо�М2�жизалар“, „Соф ишқ мукофоти“, „Осмон ўчоғи“, „Шамол минбари“, „Гаҳҳорабандон“ ва „Муҳаббат яратувчиси“ тўпламлари нашр этилган. Сафия Носир кўп йиллар давомида фаолиятининг аксарият қисми болалар ва ўсмирлар билан боғлиқ бўлганлиги сабабли болаларнинг характери ҳақида ҳикоялар яратган. 1990-йилда „Кичик мўжизалар“ қиссаси нашр этилган. 2005-йилда унинг „Минбари Насим“ номли навбатдаги китоби нашр этилган бўлиб, китоб турмуш ўртоғи, ёзувчи Насим Ражаб ҳақида ёзилган. Кейинчалик унинг „Севиб қолиш“ (2012), „Гаҳворабандон“ (2013), „Зарофаяки нодон“ (2013) ҳикоялар тўплами нашр этилган. „Искандар тўсиғи“, „Бузилган заркўса“ романлари, „Зиндаашо ва Мордаашо“, „Хиёнатчи хабарчи“ қиссалари муаллифи. Айрим асарлари рус ва ўзбек тилларига таржима қилинган. Сафия Носир рус ёзувчилари ва бошқа совет республикаларининг айрим асарларини тожик тилига таржима қилган[2].
Асарлари
- Муъҷизакорони кӯчак. Қисса. - Душанбе, Адиб, 1990. – 80 с.
- Мукофоти ишқи пок. Хикояҳо. Душанбе: Афсона, 1997.- 128 с.
- Танӯри осмон. Ҳикояҳо. Душанбе, 2001. -78 с.
- Минбари Насим. - Душанбе: Деваштич, 2004.-64 с.
- Духтаре аз гӯшаи фаромӯшӣ. Маҷмӯаи ҳикояҳо.- Душанбе: Адиб, 2004.- 148 с.
- Минбари Насим. - Душанбе: Шарқи озод, 2005, - 62 с.
- Гаҳворабандон. - Душанбе: ТҶБ Истиқбол, 2013.- 9 с.
- Сози Муҳаббат. Қиссаву ҳикояҳо.- Душанбе: ТҶБ Истиқбол, 2012. – 274 с[3].
Манбалар
- ↑ Сафияи, Носир. Духтаре аз гӯшаи фаромӯшӣ. Маҷмӯаи ҳикояҳо.- Душанбе:Адиб, 2004.- 148 с.
- ↑ Адибони Тоҷикистон (маълумотномаи мухтасари шарҳиҳолӣ)./Таҳия ва танзими Асрори Сомонӣ ва Маҷид Салим. – Душанбе, «Адиб», 2014, – с. 167 ИСБН 978-99947-2-379-9
- ↑ Гулбаргҳои меҳр: Маълумотномаи библиографӣ барои синни миёна ва калони мактабӣ./Мураттибон: Авғонов Қурбон, Юсупова Муҳаббат; Муҳаррир Шаҳрия Адҳамзод. - Душанбе, 2013, - с. 17