Sasha Makarov
Саша (А. П.) Макаров (1930-йил 19-июн куни Парижда вафот этган) – 1910-1920-йилларда танилган рус бастакори, мусиқачи ва шоири[1].
| Саша Макаров | |
|---|---|
| Вафоти |
1930-йил 19-июн Париж, Франсия |
| Фуқаролиги |
|
| Касби | композитор, шоир, пиониначи, гитарачи |
Биографияси
Париж муҳожирлар газетаси „Возрождение“нинг таъкидлашича, Макаров Тифлисда туғилган миллионернинг ўғли бўлган[1]. У лўли ансамбллари билан чиқиш қиладиган пианиночи сифатида машҳур бўлган (унинг ўзи лўли миллатига мансублигини аниқлаб бўлмайди) ва лўли романсларининг таниқли ижрочиси, хонанда Юрий Морфессининг доимий жўрнавози сифатида ном қозонган[2][3]. У, шунингдек, Иван де Лазари билан гитара дуэтида ҳам ижро этган. (Морфесси ўз хотираларида Макаровни „Санкт-Петербургнинг тўртта энг яхши гитарачиси“ рўйхатига киритади)[1][3].
Октябр инқилобидан сўнг Россияни тарк этди. Парижда ўрнашиб қолишидан аввал Истанбул, Венеция, Вена ва Прагада яшаб, у ерда моҳир гитарачи сифатида танилди. 1927-йилдан бошлаб Париждаги машҳур „Гранд Эрмитаге Мосcовите“ („Катта Москва Эрмитажи“) ресторанининг бадиий раҳбари бўлди. Рус муҳожири Нина Кривошеина ўша пайтда тахминан 60 ёшларда бўлган Саша Макаровнинг ижросини „паст, хирилдоқ овоз, гитарада енгил жўрлик“ дея эслаган. У 1930-йил июн ойида вафот этди ва Париж яқинидаги Неуиллйда дафн этилди[1].
Макаровнинг композитор ва шоир сифатидаги ўз ижодий асарлари орасида машҳур „Ви просите песен, их нет у меня“ романси, „Увяли последниэ рози“, „Как светок душистий“, „Признаниэ кавказса в любви“ қўшиқлари ҳамда Аполлон Григоревнинг „Две гитари“ романсига яратган мусиқаси бор[1][2]. Владимир Маяковский Макаровнинг услубини масхара қилган. У ўзининг „Клоп“ номли песасига „Тоска Макарова по Вере Холодной“ деган тўқима қўшиқ номини киритган (кино ссенарийси-мослаштирилмасида „Позабуд про камин“ асарида эса „Любов Макарова к Вере Холодной“, валси деб номланган)[2].
Манбалар
- ↑ 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 „Саша Макаров“. Цыганская династия Поляковых и их друзья. 2018-йил 24-ноябрда асл нусхадан архивланган. Қаралди: 2018-йил 3-декабр.
- ↑ 2,0 2,1 2,2 Нина Королёва. Любимые строки — забытые имена // Вопросы литературы. — 2006. — № 5. Архивировано 1 декабр 2017 года.
- ↑ 3,0 3,1 .