Милодий 50-йилда герман қабилаларининг жойлашиши харитаси. э. Сигамбра Хутц ва Усипетес жанубида пушти рангда чапда белгиланган

Сигамбралар (Сугҳамбра, Сиcамбра, лотинча: Сйгамбри) — милоддан аввалги ВИИИ-И асрларда Ўрта Рейннинг ўнг соҳилбўйларида, Уби қабиласининг шимолида яшаган қадимги герман қабиласи. Тарихчи Тацит томонидан Истевонлардан келиб чиққани айтилади[1].

Сигамбралар қадимги Германия ҳудудида Марс номи билан ҳам танилган (улар милодий 9-йилда Арминиуснинг Римга қарши қўзғолонида худди шу ном билан қатнашган).

ВИ асргача франк қироллари (қироллари) кўпинча Сигамбралар деб аталган, Хловис И Меровингиан ҳам шу жумладан. У 496-йилда чўқинтирилганида Реймс эпископи Ремигиус машҳур иборани айтган: „Митис депоне cолла, сиcамбер, адора қуод инcендисти, Инcнди қуод адорасти“ („Сигамбр, итоат билан бўйин эг, ёқданингни ҳурмат қил, ўзинг қарор қилганни ёқ“. Бу, биринчи навбатда, ярим афсонавий қадимги немис қироли Меровей — Меровинглар франк қироллик сулоласининг асосчиси — Хлодионнинг Сигамбриан уруғи вакили ҳисоблангани билан боғлиқ.

Тарихи

Милоддан аввалги 55-йилда Гай Юлий Цезар герман қабилалари — Тенcтер ва Усипетларни римликлардан ҳимоя қилган Сигамбраларга қарши жанг қилган.

Милоддан аввалги 16-йилда Сигамбралар бошқа герман қабилалари билан бирлашиб, Рейн дарёси бўйлаб чегарани кесиб ўтади ва Марк Лоллиус бошчилигидаги Рим қўшинларини тор-мор этади.

Сигамбралар узоқ вақт давомида император Август ва Клавдий Друснинг (милоддан аввалги 12-йиллардан бошлаб) уларни Римга бўйсундириш борасидаги уринишларига муваффақиятли қаршилик кўрсатади. Аммо улар Рим императори Тиберий (милоддан аввалги 8-7) томонидан ҳийла йўли билан бўйсундирилган. Милоддан аввалги 7-йилда тахминан 40 минг Сигамбра Ўрта Рейндан Белгика вилоятига мажбуран кўчирилган.

Милоднинг ИИИ асрида Сигамбралар Ҳамавалар билан биргаликда Салиc Франкс федерациясининг негизини ташкил этар, шундан сўнг уларнинг номи кутилмаганда йўқолади ва ўрнига Франклар номи билан алмашади.

Манбалар

Адабиётлар

  • Сигамбри // Энсиклопедический словар Брокгауза и Ефрона : в 86 т. (82 т. и 4 доп.). — СПб., 1890—1907.