Sinchkovlik
Синчковлик ёки педантизм (франсузча: пéдант — ўқитувчи, лотинча: паэдагоганс — таʻлим берувчи) — инсоннинг ҳар қандай ҳаракатларида максимал аниқлик ва батартибликни, расмий талаблар, қоидалар ва бошқаларга риоя қилиш мойиллигини ифодаловчи шахсий сифатдир.
Синчковликнинг ташқи белгилари батартиблик, ҳаётнинг турли жабҳаларида тартиб-қоидаларга риоя қилишдир. Табиатан у бир неча даражали намоён бўлади: енгил ва ақл-идроклиликдан обсесиф-оғриқлигача.
Баʻзи одамларда педантизм жуда оғриқли, обсесиф характерга эга бўлиб, кўпинча обʻектив руҳий касалликлар, шу жумладан неврозлар билан боғлиқ.
Ишга тааллуқли, оқилона синчковлик — тўлиқ онгли (ёки деярли тўлиқ), режалидир. Бундай педантизмни инсоннинг ҳаёт стратегиясининг бир қисми деб аташ мумкин.
Одатларнинг табиатига кўра оғриқли педантни (ананкаст) ишга тааллуқли синчковликдан ажратиш қийин кўринади, фарқ асосан кечинмаларнинг табиатида намоён бўлади: ишбилармон одамда бундай тажрибалар кам бўлади, ананкаст эса ҳар фикрлари ва ҳис-туйғулари билан доим ўзининг обсесиф фикрлари ва кечинмаларига қайтаверади.