Виолончел (итал. виолонcелло) -скрипкастлотар оиласига мансуб торликамонли соз. Бастенор регистрли. 4 тори квинта оралиғида созланади. Диапазони 5 октавага яқин. Умумий уз. 155 см. Ижро пайтида В.ни тик ҳолатда ушлаб саҳнага қўйишади. ХВ аср охири — ХВИ аср боши да Европада халқ камонли созлари ривожи натижасида юзага келган. Якканавоз соз сифатида ҳамда турли ансамбл ва оркестрлар таркибида ишлатилади. Ўзбекистонда В. ижрочилиги ХИХ аср охирида шаклланган. Ўзбекистон композиторларидан С. Жалил В. ва оркестр учун консерт, Г. Мушел, Б. Гиенко, Ф. ЯновЯновский, С. Каримхўжаев, Н. Зокировлар турли песалар ёзган[1].

Виолончел

Виолончел, олди ва ён томони
Торли асбоб
Тури

Торли асбоб
Ҳорнбостел–Сачс классификацияси 321.322-71
(Камонли композит хордофон)
Регистри

Виолончел (италянча „виолонcелло” сўзидан келиб чиққан; қисқартмаси cелло) — тўрт торга эга бўлган торли ва камонли мусиқа асбоби. Овозининг баландлиги бўйича алт ва контрабаснинг орасида туради. Алтнинг катталаштирилган шаклига эга. Виолончел қадимги виола (италянча: виола да Гамба) асбобининг замонавий ҳолидир. Виолончелнинг тузулиши худди алтники каби, бироқ бир октава паст. Виолончелнинг овоз ҳажми жуда каттадир — уч ярим октава. Виолончелчи тиззаларини орасида, виолончелни вертикал, шпилини полга тираган ҳолда қўйиб чалади.

Ҳаволалар

Манбалар

  1. ↑ ЎзМЕ. Биринчи жилд. Тошкент, 2000-йил