Владислав Григоревич Давидзон (1985-йил 7-мартда туғилган) – санъаткор, ёзувчи, муҳаррир ва ношир, кино продюсери. У ўзининг журналистика ва маданият ишларига эътибор қаратганлиги билан машҳур[1][2]. „Тҳе Одесса Ревиэw“нинг собиқ ношири ва бош муҳаррири. Журнал Украинанинг Одесса шаҳрининг маданий ҳаётига бағишланган бўлиб, инглиз тилида нашр этилган[3]. Давидзон Евросиё марказидаги Атлантика Кенгашининг норезидент ходими. Замонавий Одесса ҳақидаги романнинг ва "Фром Одесса wитҳ Лове"нинг муаллифи[4]. 2022-йил март ойида Париждаги Россия элчихонаси олдида Эстониянинг собиқ президенти Тоомас Хендрик Илвес билан зажигалкани ушлаб турган ҳолда Россия паспортини[5] ёқиб юборган[6].

Владислав Давидзон
Таваллуди
Владислав Григоревич Давидзон

1985-йил 7-март
Фуқаролиги AQSH bayrogʻi АҚСҲ Rossiya bayrogʻi Россия
Таълими Ню-Ёрк шаҳар университети, ЭИУC
Касби ёзувчи, муҳаррир

Ҳаёти

Давидзон 1985-йил 7-мартда Тошкент шаҳрида яҳудий оиласида туғилган. Унинг бобоси республикани либераллаштириш сиёсий майдонида фаол бўлиб, ўлдирилиб юборилган. У 1991-йилда Ню-Ёрк шаҳрига кетиб оиласи билан Москвага кўчиб ўтган[7].

Фаолияти

Давидзон Одессани тарк этганидан кейин Парижда истиқомат қилган[7]. Сўнг, Таблет журналида мухбир бўлиб ишлаган. У фрилансер сифатида Европа сиёсати, маданий ишлари ва уларнинг маданияти ҳақида ёзади[8]. 2020-йилда Давидзонга президент Доналд Трампнинг сайловолди компаниясига алоқадор украиналик тезкор ходимлар Хантер Байденнинг ноутбукига оид янгиликларни тарғиб қилиш таклифи билан мурожаат қилишади[9].

2023-йилда унинг иккинчи китоби Бернард Анри-Левидан сўзбоши олган. Сўзбошида Леви украин-яҳудий муносабатлари ҳақида ёзиб, ёзувларда Давидзон ҳам тилга олинган[10].

Шахсий ҳаёти

Йигирма ёшдан ошган Давидзон Парижда ўқиш даврида ўзининг бўлажак рафиқаси Франко-Украина кинопродюсери бўлган Регина Маряновска-Давидзон билан учрашган[11]. У совет бастакори Исаак Дунаэвскийнинг авлоди[12]. Янги мактаб ва Парсонс Парижда Шарқий Европа сиёсати ва санъат тарихидан дарс беради.

Давидзон ўзини яҳудий-бандерит деб билган[13].

Мукофотлари

  • Энг яхши кейинги авлод журналистик ҳисоботи учун Трансатлантик етакчилик тармоғи „Оммавий ахборот воситалари эркинлиги“ мукофоти, 2022-йил[14]

Манбалар

  1. ↑ Феинберг, Алехандер. „Реадинг фор Руссопҳилес“. Тҳе Мосcоw Тимес (2018-йил 10-июл).
  2. ↑ Ковпак, Жамес. „Руссиан Диссиденц Опен Оффиcе ин Украине'с Cапитал“. Воиcе оф Америcа (2017-йил 20-апрел).
  3. ↑ Гриэг, Ребеccа. „Одесса, тҳе Cрадле оф Исраэли Cултуре, Энжойс а Жеwиш Ренаиссанcе“. Ҳааретз (2018-йил 14-август).
  4. ↑ „Пассовер ин wар-торн Одеса“. УнҲерд (2022-йил 19-апрел).
  5. ↑ „Ин Лиэу оф Фун, Эписоде 620: Владислав Давидзон Бурнс Ҳис Руссиан Пасспорт“. ЁуТубе.
  6. ↑ „Леавинг Кйив“ (2022-йил 18-апрел). 2022-йил 22-октябрда асл нусхадан архивланган. Қаралди: 2023-йил 3-ноябр.
  7. ↑ 7,0 7,1 Геэц, Сиобҳан. „Кöннен Сиэ сич ворстеллен, wас диэсер Криэг мит ден Киндерн анстеллт?“. Профил (2022-йил 20-март).
  8. ↑ Смитҳ, Леэ. Тҳе Плот Агаинст тҳе Пресидент: Тҳе Труэ Сторй оф Ҳоw Cонгрессман Девин Нунес Унcоверед тҳе Биггест Политиcал Сcандал ин У.С. Ҳисторй. Неw Ёрк: Cентер Стреэт, Оcтобер 29, 2019 — 222-бет. ИСБН 978-1546085027. 
  9. ↑ Эcарма, Cалеб. „РЕПУБЛИCАНС WОН'Т ЛЕТ А ПАНДЕМИC CУРБ ТҲЕИР ҲУНТЕР БИДЕН ОБСЕССИОН“ (2020-йил 3-апрел).
  10. ↑ Левй, Бернард-Ҳенри. „Украине'с Ҳеро Пресидент З.“ (2022-йил 28-феврал).
  11. ↑ „Дисcовер Украине фром ан Одеса Перспеcтиве“.
  12. ↑ „Евгений Фикс' Гай, Cоммунист, Йиддиш Утопиа“ (2018-йил 4-декабр).
  13. ↑ Цуркан. „"И сеэ политиcс тҳроугҳ а литерарй анд поэтиc ленс": Ан Интервиэw wитҳ Владислав Давидзон“. Апофениэ (2022-йил 24-май). 2022-йил 19-октябрда асл нусхадан архивланган. Қаралди: 2023-йил 3-ноябр.
  14. ↑ „ТЛН Фреэдом оф тҳе Медиа Аwард Cеремонй 2022“.