Хорография (қадимги юнонча: χῶρος қадимги юнонча: χῶρος — „маҳаллий жой“ ва γράφω — „Мен тасвирлайман“) — географиянинг жойлашувнинг ўзига хос хусусиятларини таҳлил қилишда тавсифлаш усулларидан фойдаланадиган бўлими.

Антик давр

Клавдий Птолемей География қўлланмасининг кириш бобида хорографияни аниқ математик усулларга асосланган географиядан фарқли ўлароқ, умумлаштиришга интилувчи фан эмас, балки тафсилотларга эътибор берадиган санъат сифатида изоҳлади.

География, Птолемей тушунганидек, бутун Ернинг ўлчовлари ва унинг қисмларининг ўзаро позицияси билан шуғулланади. Хорография эса алоҳида ҳудудларнинг тасвири билан шуғулланади ва натижада олинган схематик хариталар яхши ўқилиши мумкин.

Уйғониш даври

Бу атама Уйғониш даврида Птолемейнинг „География“ си типографик тарзда нашр этилгандан сўнг янги тарқалишни олди. Ўша даврнинг хорографлари картографик усуллар ва эр тасвирларини, шунингдек, ушбу ҳудудда жойлашган турли хил диққатга сазовор жойларнинг адабий тавсифларини бирлаштирган. 18-асрнинг бошларига келиб, бу атама ишлатилмайди.

Хитой

Хитойда „маҳаллий газеталар“ (ҳàнгìнì) ёзиш анъанаси узоқ тарихга эга[1]. Бугунги кунга қадар 7000 дан ортиқ газеталар сақланиб қолган, асосан Минг ва Қинг сулолаларидан[2]. 80-йилларда. 20-асрда дифанжи нашр қилиш анъанаси тикланди[3].

Манбалар

Адабиёт

  • қадимги география. Cомп. М. С. Боднарский. Москва: Географгиз, 1953 йил.