Yelizaveta Dmitriyeva
Елизавета Ивановна Дмитриева (1887-йил 12-апрел, Санкт-Петербург — 1928-йил 5-декабр, Тошкент) – рус шоираси, драматург, Черубина де Габриаc тахаллуси билан машҳур.
| Елизавета Ивановна Дмитриева | |
|---|---|
| Таваллуди |
12-апрел 1887-йил Санкт-Петербург, Россия империяси |
| Вафоти |
5-декабр 1928-йил (41 ёшда)[1] Тошкент, СССР |
| Фуқаролиги |
|
| Соҳаси | Шоира |
Ҳаёти
Елизавета Дмитриева 1887-йил 12-апрелда зодагонлар оиласида туғилган. Отаси Иван Василевич Дмитриэв хаттотликдан дарс берган (тахминан 1857—1901), силдан эрта вафот этган. Елизаветанинг катта акаси Валериан (1880-1965) денгиз зобити, Порт-Артур мудофаасида, Рус-япон урушида қатнашган. Синглиси Антонина (тахминан 1883—1908) ўқитувчи бўлган. Етти ёшдан ўн олти ёшгача Елизавета отаси каби касалликдан азият чекди, тўшакка михланиб қолди ва умрининг охиригача чўлоқ бўлиб қолди. 1904-йилда Василеостровская гимназиясини олтин медал билан, 1908-йилда эса Император аёллар педагогика институтини икки мутахассислик: ўрта асрлар тарихи ва франсуз ўрта аср адабиёти бўйича тамомлаган. Шу билан бирга, у Санкт-Петербург давлат университетида испан адабиёти ва эски франсуз тили бўйича маърузаларда қатнашди, сўнгра Сорбоннада қисқа муддат таҳсил олди. Сорбоннадалигида Николай Гумилёв билан танишган.
Санкт-Петербургга қайтгач, у Петровская аёллар гимназиясида рус адабиётидан дарс берди, теософик журналларда испан шеъриятидан таржималарни (Авлиё Тереза ва бошқалар ижоди) нашр этди[2].
"Черубина де Габриаc"
1909-йил ёзи Елизавета Дмитриева вақтини Коктебелда, Волошиннинг ёзги уйида ўтказди. У ерда у ўзига янги тахаллус ўйлаб топди. Волошин уни қўллаб-қувватлади.
„Черубина де Габриаc“ диндор католик бўлган, 1877-йилда туғилган ва монастирда тарбия олган. Унинг ҳар бир ҳаракатини кечаю кундуз иэзуит роҳиблари кузатиб турган. Шунинг учун у одамлар билан тўғридан-тўғри мулоқот қила олмаган[3]. 1909-йил 1-сентябрда Елизавета Дмитриева „Черубина де Габриаc“ тахаллуси билан имзоланган шеърлар тўпламини „Аполлон“ журналининг ношири Сергей Маковскийга юборди.
1926-йилнинг кузида Дмитриева „Эътироф“ китобини ёзган.
Худди шу йили рус антропософларига қарши репрессиялар бошланди.
1927-йилда Дмитриеванинг уйида тинтув ўтказилди, унинг барча китоблари ва архивлари мусодара қилинди ва шоиранинг ўзи уч йилга Тошкентга юборилди.
1927-йилдан Тошкентда яшаган. У шеър ёзишни давом эттирди.
Тошкентда жигар саратонидан вафот этган. У Тошкентдаги Боткин қабристонига дафн этилган.
Асарларининг нашрлари
- Маршак С.Я., Васильева Е.И.. Театр для детей, Краснодар, 1922.
- Грякалова Н.Ю. Стихотворения Е. И. Васильевой, посвященные Ю.К. Щуцкому // Русская литература. — 1988. — № 4. — С. 200−205.
- Елис. Васильева. «Две вещи в мире для меня всегда были самыми святыми: стихи и любовь» // Новый мир / публикация Вл. Глоцера. — 1988. — № 12. — С. 168−170.
- [Стихотворения] // Возвращение. Вып.1. М.: Советский писатель, 1991, с.179−188.
- Черубина де Габриак. Исповедь, Символы времени. М.: Аграф, 1999. ИСБН 5-7784-0040-3.
- См. также указ. издание под ред. Т. Н. Жуковской, Е. А. Калло (1999), с. 461−554.
- Из мира уйти неразгаданной: Жизнеописание; Письма 1908−1928 годов; Письма Б.А. Лемана к М.А. Волошину. Феодосия, Андоза:М.: Изд. дом «Коктебель», 2009.
Манбалар
- ↑ „2022. 5 декабря. Елизавета Дмитриева“. www.проза.ру. Қаралди: 14-ноябр 2023-йил.
- ↑ „Портретная галерея Дмитрия Быкова в журнале «Дилетант»“. www.лимоноw.де. 2021-йил 14-апрелда асл нусхадан архивланган. Қаралди: 2021-йил 7-март.
- ↑ В письмах Маковскому Черубина неоднократно сообщала о своём решении уйти в монастырь и «выйти замуж за одного еврея», то есть стать Христовой невестой.