Юрий Павлович Максимов (30.06.1924, Тамбов вилояти, Крюковка қишлоғи – 17.11.2002 , Москва) – совет ҳарбий қўмондони, армия генерали (1982). Совет Иттифоқи Қаҳрамони (1982). Жанубий йўналиш қўшинлари (1984 – 1985) ва стратегик ракета кучлари (1985 – 1992) бош қўмондони – СССР Мудофаа вазирининг ўринбосари (1985 – 1991). КПСС Марказий Комитети аъзоси (1986-1990).

Юрий Максимов
Асл исми Юрий Максимов
Таваллуди 30.06.1924
Крюковка, МР Козловский тумани {{мр}}: Чеcк мр валуэ (ҳелп), Козловский туманида {{мр}}: Чеcк мр валуэ (ҳелп), Тамбов вилояти, РСФСР, СССР
Вафоти 17.11.2002
Россия Федерацияси
Фуқаролиги SSSR bayrogʻi СССР

Биографияси

Тамбов вилоятининг Крюковка қишлоғида (ҳозирги Тамбов вилоятининг Мичурин тумани таркибига киради) деҳқон оиласида туғилган. 1933-йилдан бери оила Москва яқинидаги Барибино қишлоғида яшаган[1]. 1939-йилда Барибинодаги етти йиллик мактабни, 1942-йилда Домодедоводаги ўрта мактабни тамомлаган.

Улуғ Ватан Уруши

Улуғ Ватан урушининг биринчи ойларида у Москвага яқинлашганда истеҳкомларни қуриш учун сафарбар қилинди. 1942-йил август ойида Қизил Армия сафига чақирилди. У 1943-йилда Биринчи Москва пулемёт мактабини тамомлаган ва ўқишни тугатгандан сўнг дарҳол фаол армия сафига юборилган. Жануби-ғарбий фронтда 3-гвардия армиясининг 61-гвардия милтиқ дивизиясининг 187-гвардия отишма полкининг пулемёт взвод командири сифатида жанг қилган. 1943-йил июл ойида Северский Донец дарёсидаги жангда у оғир яраланган, ҳушини йўқотган ва оиласига ўлим ҳақида хабар юборилган. Соғайиб кетгач, у зобитлар малакасини ошириш курсларини олдинги сафда тамомлади. 1944-йилдан у 2-Украина фронти, 3-Украина фронти, 4-Украина фронтидаги 66-гвардия отишма дивизиясининг 195-гвардия отишма полкининг пулемёт ротасига қўмондонлик қилган.

Урушдан кейинги давр

Урушдан кейин у 1947-йилга қадар Карпат ҳарбий округидаги пулемётчилар ротасига қўмондонлик қилишни давом эттирди ва у академияга ўқишга юборилди. 1950-йилда М. В. Фрунзе номидаги Ҳарбий академияни тамомлаган. У ғарбий йўналишда оператор офицери, Бош штабнинг Бош эксплуатация бошқармасида назорат оператори бўлиб ишлаган. 1953-йил июн ойидан яна армияда: милтиқ баталони командири, 1953-йил сентябрдан – 205-гвардия милтиқ полкининг штаб бошлиғи, 1957-йил июнидан – моторли милтиқ дивизияси командирининг ўринбосари, 1957-йил декабрдан – моторли милтиқ командири бўлган. 1961-йил сентябрдан – Карпат ҳарбий округидаги 128-гвардия мотоўқ отиш дивизиясининг штаб бошлиғи. 1965-йилда Бош штаб Ҳарбий академиясини олтин медал билан тамомлаган.

1965-йил август ойидан бошлаб у Ленинград ҳарбий округининг 77-гвардия мотоўқотар дивизиясига (дивизия штаб-квартираси Архангелскда) қўмондонлик қилди[2]. 1968-йил мартдан 1969-йил майгача у чет элда хизмат сафарида бўлган – Яман Араб Республикасида ҳарбий маслаҳатчи. 1969-йил ноябрдан – Беларус ҳарбий округи 28-қўшма қуролли армияси қўмондони биринчи ўринбосари лавозимини эгаллаган. 1973-йил май ойидан – Қизил байроқли Туркистон ҳарбий округи қўмондони биринчи ўринбосари, 1976-йилдан – Жазоирдаги совет ҳарбий мутахассислари гуруҳи раҳбари бўлган.

Генерал-маёр (23.02.1967). Генерал-лейтенант (05.08.1974). Генерал-полковник (16.02.1979).

Афғон уруши

1979-йил декабр ойида Совет қўшинлари Афғонистонга кирди ва Афғонистон уруши бошланди. Тўғридан-тўғри жанглар Қизил Байроқли Туркистон ҳарбий округи таркибига кирган 40-қўшма қуролли армия томонидан амалга оширилди. У узоқ вақт Афғонистонда бўлган. СССР Олий Кенгаши Президиумининг 1982-йил 5-июлдаги фармони билан унга „давлат топшириқларини муваффақиятли бажарганлиги, кўрсатилган жасорат ва қаҳрамонлик учун“ деган сўз билан Совет Иттифоқи Қаҳрамони унвони берилган. Бундан ташқари, СССР Олий Кенгаши Президиумининг 1982-йил 16-декабрдаги фармони билан унга армия генерали ҳарбий унвони ҳам берилган.

Хизматнинг сўнгги йиллари

1984-йил сентябр ойидан бошлаб у Жанубий стратегик йўналишнинг бош қўмондони бўлган. 1985-йил 10-июлдан – Стратегик ракета кучлари бош қўмондони – СССР Мудофаа вазирининг ўринбосари бўлган. 1991-йил 12-ноябрдан 1992-йил 20-мартгача – СССР Стратегик тўхтатувчи кучлари бош қўмондони[3] ва 1992-йил 20-мартдан 9-октябргача – Бирлашган Қуролли Кучлар Стратегик кучлари қўмондони лавозимларида хизмат қилган.

Москвада яшаган.

У 2002-йил 17-ноябрда вафот этди ва Троэкуровское қабристонига дафн қилинди.

СССР Олий Кенгаши депутати: 10-чақириқ Миллатлар Кенгаши (1979–1984) Қорақалпоғистон Автоном Совет Социалистик Республикасидан, 11-чақириқ Иттифоқ Кенгаши (1984–1989) Сурхондарё вилоятидан. 1989-1991-йилларда СССР халқ депутати бўлган. 1981–1986-йилларда КПСС МК аъзолигига номзод. 1986–1990-йилларда КПСС Марказий Комитети аъзоси этиб тайинланган.

Манбалар

  1. ↑ „«Истинно народный и легендарный»“. 2023-йил 22-мартда асл нусхадан архивланган. Қаралди: 2023-йил 22-март.
  2. ↑ Калашников К. А., Додонов И. Ю. Висший командний состав Вооружённих сил СССР в послевоэнний период. Справочниэ материали (1945—1975). Том 4. Командний состав Сухопутних войск (армейскоэ и дивизионноэ звеня). Част первая. – Уст-Каменогорск: Медиа-Алянс, 2019. – 428 с. – ИСБН 978-601-7887-31-5. – С. 217.
  3. ↑ Указ Президента СССР от 12.11.1991 Н УП-2846 „О создании в Вооруженних Силах СССР Стратегических сил сдерживания“. // Ведомости Верховного Совета СССР. – 1991. – № 47. – Ст. 1352.