Ziyo Saidov
Зиё Саид (тахаллуси; асл исм-шарифи: Қосим Солиҳов) (1902, Тошкент - 1938) - ўзбек журналисти, драматурги ва танқидчиси[1].
| Зиё Саидов | |
|---|---|
| Таваллуди |
1902-йил Тошкент, Россия империяси |
| Вафоти |
1938-йил Тошкент, УЗССР, СССР |
| Тахаллуси | Зиё Саид |
| Касби | Ўзбекистон радиоэшиттириш қўмитаси раиси |
Таълими
Эски усул мактабида савод чиқарган.
Меҳнат фаолияти
Дастлаб „Иштирокиюн“ (1918 - 20), „Ёш Шарқ“ (1920 - 22) газеталарида, „Ўзгаришчи ёшлар“ (1922 - 24) журналида ишлаган. „Қизил Ўзбекистон“ газетасида саркотиб (1926 - 27), „Муштум“ журналининг муҳаррири (1927 - 31), Ўзбекистон радиоэшиттириш қўмитасининг раиси (1937 - 38).
Ижоди
Ижоди 1922-йилдан бошланган. „Қонли кун“ (1926, Мўминжон Муҳаммаджонов билан ҳамкорликда) драмаси 1916-йилдаги Тошкент қўзғолони ҳақида. „Тарих тилга кирди“ (1931, Назир Сафаров билан ҳамкорликда) драмасида 30-йиллардаги кескин мафкуравий курашлар тасвирланган. „Тўралик сиртмоғи“ (1935) песасида халқнинг дарду ташвишларидан йироқ амалдорлар қиёфаси акс эттирилган. Зиё Саид ижодининг асосий қисмини ҳажвиялар ташкил этади. Бундан ташқари, у ўзбек драматургияси ва кино санъати муаммолари таҳлил этилган кўплаб мақолалар муаллифи.
Зиё Саид ижодий меросида 1927-йилда нашр этилган „Ўзбек вақтли матбуоти тарихига оид материаллар“ (1870 - 1927) рисоласи алоҳида аҳамиятга молик. Рисола ўзбек матбуотининг шаклланиш тарихини ўрганишда муҳим манбадир.
Вафоти
Қатағон қурбони бўлган. 1938-йил 4-октябр куни Бўзсув канали ёнида “халқ душмани” айблови билан отиб ташланган[1].
Номини абадийлаштирилиши
Тошкент шаҳрининг Учтепа тумани худудида жойлашган ҳозирги Бешқайрағоч кўчаси 1972-йил 15-декабрдан 2009-йил 21-апрелга қадар „Зиё Саид“ номи билан аталган.
Шунингдек, Юнусобод туманидаги 240-о'рта мактаб Зиё Саид номига қо'йилган.
Манбалар
- ↑ 1,0 1,1 „Қонли октабр: Ўзбек халқининг асл ўғлонларидан жудо қилиниши. Улар сафида кимлар бор эди?“ (уз). Дарё.уз. Қаралди: 19.1.23.
Адабиётлар
- Танланган асарлар, Т., 1974.[1]