Algebraik ifoda

Алгебраик ифода - алгебраик амаллар (қўшиш, айириш, кўпайтириш, бўлиш, бутун мусбат даражага кўтариш ва бутун кўрсаткичли илдиз чиқариш) ишоралари билан бириктирилиб, ҳарф ва сонлардан тузилган ифода. Алгебраик ифодада сонлар ва ҳарфларнинг илдиз ишоралари (радикаллар) қатнашмаса, бундай ифода рационал алгебраик ифода дейилади, агар радикаллар қатнашса иррационал алгебраик ифода дейилади. Агар рационал алгебраик ифодада ҳарфли ифодага бўлиш амали қатнашмаса, бундай алгебраик ифода бутун, агар қатнашса, касрли алгебраик ифода дейилади. Диққат билан эʻтибор қилсак шуни кўрамизки, ф(х)=0 тенгламанинг тақрибий ечимларини ватарлар ва уринмалар усули билан топганда аниқ ечимга икки чеккадан яқинлашиб келинади. Шунинг учун иккала усулни бир вақтнинг ўзида қўллаш натижасида мақсадга тезроқ эришиш мумкин. Бу усулни комбинацияланган усул деб атайдилар. Комбинацияланган усул юқорида келтирилган усулларнинг умумлашмаси бўлгани туфайли бу тўғрида кўп тўхталмаймиз.