Kioto
Киото (японча: 京都, Кйōто) — Япониядаги шаҳар. Хонсю оролида, Киото префектурасининг маъмурий маркази. Аҳолиси 1 464 890 киши (2020). Киото 792—794-йилларда қурилган ва 1192-йилгача Хеян деб аталган. 1868-йилгача мамлакатнинг расмий пойтахти ва япон императорларининг қароргоҳи, муҳим савдо шаҳри бўлган. Киото — транспорт йўллари тугуни. Кема қатнайдиган канал орқали Бива кўли билан боғланган. Мамлакатнинг муҳим иқтисодий, маданий, тарихий ва диний маркази. Машинасозлик (асосан, электр машинасозлиги ва қишлоқ хўжалиги машиналари ишлаб чиқариш) ва рангли металлургия саноати ривожланган. Тўқимачилик (табиий ва сунъий ипакдан шойи тўқиш), тикувчилик, электротехника, озиқ-овқат, ойна-керамика саноати корхоналари бор. Ҳунармандчиликда шойи тўқиш, чинни ва бронзадан бадиий буюмлар, диний маросим ашёлари тайёрлашнинг қад. маркази. Японларнинг кад. будда ибодатхоналари, муқаддас жойлар, саройлар, боғ кўп. Киотода Япониядаги 2 та энг қадимги университет, тиббиёт академияси, амалий санъат ўқув юрти, кутубхоналар, музейлар, ботаниқа боғи бор. Халқаро туризм марказларидан. Меъморий ёдгорликлардан Тодзи ибодатхонаси (ВИИИ—ХВИИ асрлар), Сайходзи (ХИВ аср), Тенрюдзи (ХИВ аср), Рёандзи (ХВ аср) монастирлари, император саройи мажмуаси (1799-йилда қайта тикланган) ва бошқа сақланган. Улар меъморликдаги янги йўналиш асосида ўзига хос миллий услубда, ички безагида ёғоч ўймакорлиги, кандакорлик, наққошликдан фойдаланиб барпо этилган. Замонавий иншоотлардан „Киото кайкан“ шаҳар маданият маркази, халқаро мажлислар зали ва бошқа қурилган. Киото яқинида Уидзида Феникс ибодатхонаси жойлашган.[1]
Демографияси
| Йил | Аҳоли | ±% |
|---|---|---|
| 1873 | 238 663 | — |
| 1889 | 279 165 | +17.0% |
| 1900 | 371 600 | +33.1% |
| 1910 | 470 033 | +26.5% |
| 1920 | 736 462 | +56.7% |
| 1925 | 860 878 | +16.9% |
| 1930 | 987 777 | +14.7% |
| 1935 | 1 117 439 | +13.1% |
| 1940 | 1 127 870 | +0.9% |
| 1945 | 1 041 700 | −7.6% |
| 1950 | 1 130 185 | +8.5% |
| 1955 | 1 229 808 | +8.8% |
| 1960 | 1 295 012 | +5.3% |
| 1965 | 1 374 159 | +6.1% |
| 1970 | 1 427 376 | +3.9% |
| 1975 | 1 468 833 | +2.9% |
| 1980 | 1 473 065 | +0.3% |
| 1985 | 1 486 402 | +0.9% |
| 1990 | 1 461 103 | −1.7% |
| 1995 | 1 470 902 | +0.7% |
| 2000 | 1 467 785 | −0.2% |
| 2005 | 1 474 811 | +0.5% |
| 2010 | 1 474 015 | −0.1% |
| 2015 | 1 475 183 | +0.1% |
| 2020 | 1 464 890 | −0.7% |
| Манба: [2][3] | ||
Галерея
- Галлерй
-
Кйōто стансияси (2018)
-
Терамачи(2018)
-
Каwарамачи (2017)
-
Киёмизу-дера(2015)
-
Киото халқаро манга музейи (2008)
-
Ракутō (Ямашина)
-
Ракутō (Лаке Биwа Cанал)
-
Ракусаи (Кацура)
-
Ракусаи (Арашияма)
-
Ракунан (Момояма)
-
Ракунан (Фушими)
-
Ракуҳоку (Китаōжи)
-
Ракуҳоку (Камигамо)
Манбалар
- ↑ ЎзМЕ. Биринчи жилд. Тошкент, 2000-йил
- ↑ „人口・世帯の時系列データ (ХЛСХ)“. Cитй оф Кёто. 2017-йил 17-октябрда асл нусхадан архивланган. Қаралди: 2018-йил 15-апрел.
- ↑ Жапанесе Империал Cоммиссион. Ле Жапон à л'эхпоситион универселле де 1878. Гéограпҳиэ эт ҳистоире ду Жапон (фр), 1878 — 16-бет.
| Ушбу мақолада Ўзбекистон миллий энсиклопедияси (2000-2005) маълумотларидан фойдаланилган. |